Mariquiña

2010-02-02T20:46:00.002+01:00

Xa te podes suscribir ós contidos do meu blog. Busca o icono RSS e fai click. Así de sinxelo. :)

Que me detengan

2008-05-03T01:34:00.000+02:00

Dende o lonxe

2008-03-09T19:33:00.005+01:00

Xa está o telón a medio correr. Pouco falta para ver asomar detrás del máis dunha cariña chea de puro teatro. Que luxo de cartel e que luxo de programa! Xa que este ano non ando por aí organizando e dando a vara podo dicilo coa boca ben chea sen que ninguén me acuse de non ter avoa. Noraboa compañeiros por eses cinco lobiños! Que ledicia saber que por aí non deixan de surxir novas ideas e proxectos! Teño saudade de vós e do noso teatro cotiá. Ese de enriba das táboas, o de dentro da irmandade, e o que sempre sae cando estamos xuntos. Disfrutade de Teatrofilia por nós, as exiliadas, que nalgún deses días en negriña pecharemos os ollos e soñaremos con focos, entradas, benvidas, aplausos e tortillas! Moita Merda.

ººº A piques de pechar os colexios electorais dispóñome a seguir o escrutinio a través de internet. Se estivera en Vedra, estaría entrando a esta hora na escola porque sempre deixo todo para o final e isto non había de ser unha excepción. Pero este ano adianteime á maioría e votei o luns. É a primeira vez que poden votar aqueles cidadáns que están temporalmente no estranxeiro e non figuran inscritos no censo de residentes no exterior, e eu fun unha das 5.180 persoas que o fixo. Miña nai estará a pé de urna para confirmarme que chega carta de París, jeje. Miña irmá tamén forma parte dese 1.711.776 de mozos e mozas que puideron votar por vez primera nunhas eleccións xerais. Agora só queda agardar que os sondeos estean no certo.

La nuit des Oscars '08

2008-02-29T02:57:00.006+01:00

La noche del pasado domingo fue una gran noche. Una fecha que tendrá para siempre su página en la historia del cine español, en la vida de Javier Bardem, pero también en la de un pequeño grupito de amigas que están viviendo un año maravilloso en una ciudad que no lo es menos y que se apuntan a un bombardeo si hace falta. Desde que fuéramos a ver "No country for old men", no abandonamos la idea de reunirnos en mi casa el domingo 24 de febrero para ver la gala de los Oscar de cabo a rabo como está mandado, lo que implicaba varias cosas, entre ellas un lunes bastante difícil. Pero no fue hasta el sábado anterior de madrugada cuando tomamos la decisión definitiva. Lo haríamos. Así que el domingo por la tarde Ana y yo fuimos a la compra a una de estas tienduchas en las que te sablean pero que suelen salvarle la vida a la gente que es un desastre y se queda sin comida en fechas señaladas. Dos tortillas de patatas y unos cuantos canapés de salmón ahumado más tarde, Bea, Carola, Irina y Paola hacían acto de presencia en casa con sus respectivos pijamas en el bolso. Eran las 00.00 h., y aunque la gala no empezaría hasta las 02.30 h., por la red carpet (o alfombra roja) ya desfilaban nuestras primeras víctimas. Que sí, que sí, para que vamos a negarlo, nos encanta criticar a estos niveles. Hay quien lo llama envidia cochina, nosotras preferimos el término, opinión profesional. Que si a Nicole Kidman le sobra collar, que si Jessica Alba no se sabe quitar partido, que si a Cameron Díaz le salen mollejas en la espalda, que si, que si... Que sí, Que sí. Opinión profesional. Eso sí, casi todas coincidimos en lo espectacular que iba Marion Cotillard, nominada al oscar como mejor actriz por "La môme", y en que Javier estaba irresistible. Y es que esta noche tenía que ser la noche franco-española, nuestra noche. Yo supe que le darían el oscar a Javier desde que vi la peli de los Coen pero mi convicción no evitó que me pusiera nerviosa. Sobre la interpetración de Cotillard dando vida a Edith Piaf no puedo pronunciarme todavía pero poco importa eso ahora. Ambos tienen la estatuilla dorada en sus manos y han hecho realidad su sueño. En cuanto a nosotras, amantes del cine universal, adictas al papel couché y herederas del glamour hollywoodiense, sumamos otra de esas noches especiales y seguimos viviendo el nuestro propio.

P.D. Atención a los golpes que se oyen en un momento de la grabación. Parece que mis vecinos de abajo, Mr y Mme Delamorinerie, más conocidos como los "afroyayos", no compartían nuestra emoción a las 4 de la mañana. Pero ésta ya es otra historia...

Tempos

2008-01-22T23:34:00.000+01:00

O corazón encollido. Cando che pasan por diante dos ollos cinco anos importantes da túa vida. Cheguei alí por casualidade. Tiña 18 anos e nin pola cabeza se me pasaba todo o que ía vivir neste lugar e o que ía significar para min. Os días máis felices da miña vida, e os máis tristes. E tamén todo o que está entre eles. Emoción, medo, nervios, satisfacción, inseguridade, alegría, indignación, admiración, decepción, risas, sono, pánico, desorientación, nostalxia, amor, cariño, frío, sorrisos, dúnidas, sorpresas... Momentos que nunca esquecerei, para ben e para mal. Días que me cambiaron, que me ensinaron, que me convertiron no que hoxe son e me deron moito do que teño. Non vos imaxinades todo o que me levo deste tempo. E sei que a miúdo me queixo de como foron as cousas, quizáis porque as imaxinaba distintas, pode que mellores. Moitas veces me deu a impresión de que debín aproveitar máis estes anos, que me perdín cousas por non estar ao cen por cen onde tiña que estar e ter un pé aquí e outro ninguén sabe onde. Puiden telo feito mellor pero fíxeno así. E a partires de hoxe non me vou lamentar. Porque me sinto orgullosa do que conseguín e porque cada vez que volto a vista atrás, coma hoxe, vexo nese lugar a miña casa e sinto morriña dela. Síntome feliz.

ºº A miña non foi a 13ª promoción, senón a 12ª, e non a cambio por ningunha, ao nabo! Canto me alegro de ter escollido este camiño aquel verán de punto e aparte.

Bibliothèque du Centre Pompidou

2008-01-10T17:42:00.000+01:00

Lémbrome dun día estudando na biblioteca de xornalismo. Mesas para seis. Senteime cerca dunha rapaza que non coñecía nin de vista e que lía apuntes que non me eran familiares. Ao final da tarde, achegouse ata alí o seu mozo e falaron baixiño. Bsbsbsbsbsbsb... Gustoume. Non sei que se dicían, tampouco pretendín entender. Só me gustaba. Estaba cansada. Tranquila. E pechei os ollos. Bsbsbsbsbsbs... Creo que non cheguei a quedarme dormida pero era como estar no ceo. Sentín unha paz marabillosa... Algo semellante me pasa hoxe aquí, en pleno corazón de París, o que me fixo acordarme daquilo. O susurro deste lugar con tres mil persoas dentro neste momento é íncreíble. Desafía a todo o que hai aí fóra.

** O de hoxe é algo así como un nunca me fun pero quero volver. Un querer volver a contar o que levo dentro porque sigo sen querer esquecerme do que un día sentín, pensei, soñei... E deste ano especialmente. Porque sei que mañá me será tan difícil expresar tanto... Por iso quero que algún sentimento quede grabado aquí ademais de no meu corazón. Bonne année!!

Courage!

2007-11-01T00:37:00.000+01:00

Porque ás veces a xustiza se equivoca, hoxe tres veciños meus ingresaron no cárcere de Teixeiro. Dende este humilde oco quero expresarlles todo o meu apoio a eles e ás súas familias nestes duros momentos que están a vivir, posto que non puiden estar entre os centos de persoas que encheron as rúas de Compostela para berrar en denuncia da decisión xudicial. Agora só queda agardar que o Consello de Ministros obre con dilixencia e lle conceda un anceiado e merecido indulto. Porque eles somos todos. Toda esa xente que nos manifestamos e exercemos os nosos dereitos de expresión para tentar que este mundo sexa mellor. Ánimo!

Un rêve

2007-10-18T22:43:00.000+02:00

Hoxe soñei que me rompían as botas e se me vían os dedos dos pés. Conteillo a Clara, a miña compañeira de piso e de torturas, e riuse das miñas preocupacións. O que ela non sabía é que son as únicas que teño para facer fronte ao duro e longo inverno parisino e que ese pesadelo é tan só unha mostra do concienciada que estou por aforrar.

Foto: Centre Pompidou

Je vais devenir artiste!

2007-10-08T19:47:00.000+02:00

Dans le métro de Paris

Voilà! Volvín. Levaba días pensando en volver e por fin podo sentar tranquila a escribir coma antes, aínda que as circunstancias son ben diferentes. O luns aterricei fisicamente en París, pero aínda me fixeron falta uns días para aterrizar figuradamente falando. E agora é cando me faltan as palabras para explicar que o que estou a vivir é un soño, un soño que xa non é tal pois é real. É certo que esperto cada mañá aquí, nesta cidade que un día me fixo sentir algo especial e á que sempre desexei voltar. Hoxe formo parte dela e será miña para sempre dejà. Oui, oui, je suis une fille parisienne maintenant!!

Sur la Seine

O sábado cando saín á rúa pola mañá para ir a pasear par las rues de Paris, atopeime na porta un grupo de alumnos de arte que ollaban cara o alto e despois debuxaban nos seus lenzos. A que non sabedes que? Non, a Tour Eiffel non. Porque eu vivo en Montmartre, "como Amèlie Poulain!" -dixo hoxe a miña profesora de francés-. E dende o número 2, Rue Briquet (18ème arrondisement) o que se ve é a impoluta basílica do Sacré Coeur.

Rue Briquet

Así que xa sabedes onde podedes atoparme polo menos este ano. Aínda que Madame Montazeau tamén dixo que para aprender francés très bien, je dois rester à Paris deux ans. Así que nunca se sabe... Polo demais, todo ben. Como non teño moitas clases de 'comunication et information', apunteime a clases de francés, interpretación e de danza, todas na universidade. Teño que aproveitar porque todo é gratuito para os estudantes erasmus, pero veremos se podo con todo. Xa vos contarei.

Café des 2 moulins

O que peor levo, sen dúbida, é a convivencia. Sei que será un reto persoal compartir 35 metros cadrados con dúas persoas que apenas coñezo e que son completamente diferentes a min. Terei que ter paciencia e supoño que eles tamén. Paris merece iso e moito máis.

Pouco máis de dez liñas

2007-07-04T21:17:00.000+02:00

Xa estou de volta sá e salva. Ese feixe de facultativos desequilibrados sementaron o pánico na cidade da néboa e fixeron as delicias dos gratuitos que se luciron nos seus titulares pero non lograron tinguir os meus días como london girl. Dende que aterricei en Lavacolla's airport apenas tiven tempo para pasar por aquí e escribir algo que supere as dez liñas de media dos últimos post. A razón pode atoparse detrás dunhas siglas, AGN, que este verán recollerán os froitos dos meus, xa de por si febles, esforzos intelectuais. Pola miña parte, agardo colleitar tamén experiencia, coñecementos, bos momentos e o que se tercie. Non me gusta marchar dos sitios baleira. Teño miles de cousas que dicir pero a miña miopía hereditaria agradecerame que o deixe para mañá. E sei que mañá se vai convertir en dentro dunha semana ou de quince días, quizáis dun mes, pero isto é o que podo ofrecer. Por sorte, a miña cámara adoita acompañarme alá onde vou para axudarme a explicar con imaxes o que non podo referir con palabras. Aínda así, hei de dicir que poucas son as veces nas que unha daquelas vale máis ca mil desas outras.

Look rigth or look left, ou como pintar consellos no chan londinense

Entrevistando a Cristina Pato na bela e vella rúa nova de Compostela

Dúas abstemias declaradas celebrando o orgullo LGTB na Quintana

Por certo, 'mariquinhadevedra' aparece esta semana nunha reportaxe que publica Tierras de Santiago acerca da incidencia do fenómeno blog na comarca. Viva o autobombo! ;P

De paseo

2007-06-27T23:17:00.000+02:00

Nos vindeiros días buscádeme alí. E si, vai chover.

Manolo feat John

2007-06-25T01:13:00.000+02:00

Atención! Xa temos coreografía para a blogo-retro-party, yeah! Todo o millo a aprender os pasos básicos, hombre ya!

Oh! Quand donc pour moi brillera le soleil?

2007-06-21T19:03:00.000+02:00

Tous les garçons et les filles de mon âge se promènent dans la rue deux par deux tous les garçons et les filles de mon âge savent bien ce que c'est d'être heureux et les yeux dans les yeux et la main dans la main ils s'en vont amoureux sans peur du lendemain oui mais moi, je vais seule par les rues, l'âme en peine oui mais moi, je vais seule, car personne ne m'aime Mes jours comme mes nuits sont en tous points pareils sans joies et pleins d'ennuis personne ne murmure "je t'aime" à mon oreille Tous les garçons et les filles de mon âge font ensemble des projets d'avenir tous les garçons et les filles de mon âge savent très bien ce qu'aimer veut dire et les yeux dans les yeux et la main dans la main ils s'en vont amoureux sans peur du lendemain oui mais moi, je vais seule par les rues, l'âme en peine oui mais moi, je vais seule, car personne ne m'aime Mes jours comme mes nuits sont en tous points pareils sans joies et pleins d'ennuis oh! quand donc pour moi brillera le soleil? Comme les garçons et les filles de mon âge connaîtrais-je bientôt ce qu'est l'amour? comme les garçons et les filles de mon âge je me demande quand viendra le jour où les yeux dans ses yeux et la main dans sa main j'aurai le cœur heureux sans peur du lendemain le jour où je n'aurai plus du tout l'âme en peine le jour où moi aussi j'aurai quelqu'un qui m'aime

Cumpleee

2007-06-20T00:36:00.001+02:00

Que sexas moi feliz no teu día e sempre. Gracias por ser a miña amiga, o meu apoio.

A por el Ghit nenos!

2007-06-19T17:40:00.000+02:00

Eu xa escollín canción do verán ;) Emociónome toda vendo a Manolo! Que grande!

Respuestas

2007-06-06T02:30:00.001+02:00

Oh Dios mío!!! Necesito saber de quien es el vestuario que esta mujer luce en SLQH...!!! Oh Dios mío!!! Oh!

Buff, como pasa a vida!

2007-05-23T14:46:00.000+02:00

Hoxe é día 23 de maio así que cumplo 23 primaveras. Estarei pechada en Fontao 23 ou o que é o mesmo, na miña casa, tooodo o día. Teño 23 motivos para saír a pasear e tan só un para quedar, lecer contra deber. Espero que me deixedes polo menos 23 felicitacións que ben as merezo!! OU?

A decimoterceira

2007-05-22T01:48:00.000+02:00

Pois sí, como fotógrafa non oficial do acto de licenciatura da 13ª Promoción de Xornalimo permítome o descaro de publicar algunhas imaxes antes de que o faga esta rapaciña que o sábado recolleu un diploma entre a centea. Pero estade atentos, que se aveciña unha crónica para deter a ollada naquel mundo á parte. Porque foi un día que desafiou á superstición, que fixo chorar incluso ás que xa tivemos o noso día especial. Será porque aquel non o foi tanto. O que eu vin nese auditorio foi a un grupo de compañeiros unidos por estes catro anos de carreira. Nos vídeos, nas fotos e alí mesmo, todos puidemos velo. Sentín envexa porque na anterior estivemos moi lonxe de todo iso pero así é a vida. De todos modos alégrame non sentirme totalmente allea á decimoterceira. Felicidades a todos e todas!!

Sariña licénciase

2007-05-19T14:22:00.000+02:00

Hai tempo que quería subir esta foto que lle fixen a Sara. Hoxe é un día especial para ela porque se vai vestir de princesiña e vai compartir o día, e a noite, con todos os seus compañeiros de promoción. Os mesmos que, coma ela, decidiron hai xa catro anos que querían ser xornalistas ou polo menos estudar unha carreira para aprender a selo. Dende aquela convertíronse nunha familia -sabemos que a ONU recoñece distintos tipos- e iso ben merece unha celebración como a de hoxe. Así que, pequerrecha, goza deste día, dos teus compañeiros, loce o teu vestido e o teu sorriso e non penses que é unha despedida porque ao final todos acabaremos no mesmo sitio, nunha rolda de prensa ;) Guapa! P.D. Ahora que o penso o título da entrada parece de peli X, jeje

J' ai le coeur content comme Salomé!

2007-04-25T02:25:00.000+02:00

Oh! Mon Dieu! Je vais à Paris! Je t'aime, je t'aime, Oui, je t'aime plus que tout! Je suis très heureuse!

De entrevistadora a entrevistada

2007-04-18T20:43:00.000+02:00

Os que me coñecen saben ben que as cámaras me volven tola, pero o do luns non era o de sempre. Esperábase de min algo máis que posturitas, morritos e parvadas varias. Tiña que respostar ás preguntas do escritor Carlos Meixide no que ía ser a miña primeira entrevista para a tele. Ía ser e foi, porque non morrín no intento como temía, a pesar de que a lentilla do meu ollo esquerdo se emperrou en poñermo difícil. Afeita a ser eu quen interrogue ao persoal non estaba segura da miña capacidade para fiar máis de catro palabras formando oracións complexas e coherentes, con tres cámaras (con cadanseu operador) apuntando á miña cara, unha delas ao meu perfil malo. Pero o meu interlocutor púxomo fácil e os acontecementos desenvolvéronse sen incidentes. O resultado podédelo xuzgar vós mesmos o día 6 de maio no programa Onda Curta que se emite os domingos das 00:45 h. en diante na Televisión de Galicia. Como xa estaredes imaxinando, As farolas é a responsable de que se suceda alegría tras alegría mentres continúa a súa andaina presumida cal ratiña de conto, deixándose ver. O mércores proxectouse no local da ONCE en Compostela, con audiodescrición en directo, e a xente amosouse encantada malia que se botou en falta sexo explícito ;) Outra nova e gratísima experiencia. Agardo que axiña teña moitas máis das que facervos partícipes.

Eu xa o sabía

2007-04-16T16:30:00.000+02:00

Avalado por estrictos controis xenéticos e tendo realizado tódolos escaneos necesarios para disipar calquera atisbo de dúbida, o Recoñecemento Facial (ou Face Recognition) que leva a cabo MyHeritage.com determina que me parezo ás seguintes estrelas e/ou iconos sexuais:

Hoxe fun feliz

2007-04-13T00:09:00.000+02:00

Contareivos porqué. Espertei cunha mensaxe de móbil. Era de Sara:

'Bos días Merry churry! Noraboa! Puideches con Pousa1! Alégrome un montón (...)'

Aprobei o exame parcial de Xornalismo Especializado. Cos ollos aínda pegañentos chamo a Sara para preguntarlle se está segura, se mirou ben. Ela dime que si, que o comprobou varias veces. O resto do día pasou compartindo a nova a algunhas das persoas que máis me importan. Chamei a miña nai pero o seu móbil soou dende o salón. Tiven que agardar ata a hora do xantar. Chamei a Raúl, a Orlando, escribinlle a Gabi e a Meri, que veu de visita dende Alemaña. Todos contentos por min. Porque superei esa barreira psicolóxica que me impuxen a min mesma sen saber porqué e me impedía presentarme aos exames obrigándome a saír fuxindo. O día 10 de marzo fun quen de enfrontarme a min mesma, ao meu medo. Hoxe síntome un pouco máis forte.

Mil chillidos de euforia máis tarde, fun á facultade a entregar un traballo, quedei con María e volvín a despedirme dela ata que poida viaxar a Lüneburg, fixen encrucillados coa miña nai, adormecín dentro do coche coa calor acumulada, comín fresas e nata polo bote a xeito de biberón, veu Sara chea de Phoskitos e fomos de baranda chinda chinda. Falamos como quen ten sempre algo que dicirse e bebín coca-cola fría de bote con xeo. Logo volvín á casiña para ducharme, poñerme quentiña, tomar o leite e ver Anatomía de Grey na cociña porque no salón está 'mamá' vendo Hospital Central que hoxe comeza a nova temporada. Agora estou no sofá, coa manta e o portátil. Na tele botan capítulos repetidos de MIR.

Foi un día feliz. E iso que non comín espaghetti, nin chocolate, nin fixen o amor, nin vin unha boa peli, nin fun de compras, nin teño o pelo perfecto, nin lin un libro apaixoante, nin coñecín un novo lugar, nin me subín a un escenario, nin me fixen unha foto... Pero sí, foi moi feliz. Agora vou cambiar de canal. Ostras! Urgencias! É broma ;)

Foto: À bout de souffle, do maestro Godard

Pasiño a pasiño

2007-04-10T23:15:00.000+02:00

Hoxe estamos un paso máis preto dunha nova experiencia, dunha nova vida. Aquel día, despois do exame de italiano -¿ou era o de francés?- fomos celebrar o comezo da primavera. O equinocio aínda non se producira mais as margaridas xa medraban entre a herba de marzo e anunciaban que os días pouco a pouco serían máis longos, que o sol asomaría un pouquiño antes e poríase outro pouquiño despois. É posible que a próxima a vexamos chegar lonxe de aquí.

París?

2007-03-01T17:29:00.000+01:00

VINCENT VAN GOGH

Quero quedarme durmida mirando estes tellados. Non terei soños porque estar esperta xa o será. Algún día.

Voa

Preparados?

2007-02-22T16:11:00.000+01:00

Este é o cartel gañador do concurso que a nosa asociación de teatro Papaventos organizou para atopar a imaxe da IV Mostra de Teatro Amador, Teatrofilia para os amigos. Esta noite foi ao forno e agora tocará vestir de gala as rúas núas de Vedra, arredores e arredores de arredores. Se vas a ollar o programa agardo que teñas axenda ou papel a man porque xa sabes que a tinta dana a pel. Eu avisei. As engranaxes xa se puxeron en marcha e a min gustaríame que foses unha peza máis, apetéceme verte.

Alumeando

2007-02-07T18:04:00.000+01:00

As farolas xa ten un oco na rede. E o sábado 17 deste mes estréase no Pavillón Municipal do concello de Rois ás 22:30 h. Isto é para que vexades un pouco do traballo que hai detrás.

Pe

2007-01-31T00:31:00.000+01:00

Aaaaiii!! Que envidia que me da Pe con sus goyas, sus nominaciones, su figura estilizada, su melena negra y su todo! Y que elegancia en sus andares y en sus vestires, ozú! Aquel Peeedro desgarrador es una manchita de nada en su trayectoria, aunque su sólo recuerdo nos siga estremeciendo. El vídeo es de 1990, en su primer casting para Telecinco, tan feliz ella. La prueba de que todos, si se alinean los planetas, podemos llegar a "be Pe, my friend".

Aquí, en la piel de Raimunda interpretando "Volver". La voz la pone Estrella Morente, que eso ya es otro cantar.

Raúl

2006-12-19T00:54:00.000+01:00

Por moitas cousas. Pero principalmente porque si.

Pa min pa sempre

2006-12-16T00:59:00.000+01:00

Unha entrada especial. A entrada número cen. 100, 100, 100... Cantas letras, cantas palabras, canto vivido. E esta entrada, especial, podería dedicala a cen cousas especiais. Porque si, porque na miña vida existen máis de cen cousas especiais pero creo que ésta tiña que ser para lembrar ese día que xa non serei quen de olvidar. Como di elianinha nunha crónica que era necesaria, despois de "dar a murga mogollón" cun tema que se convertiu para nós no TEMA, evidentemente -e por se alguén anda perdido que non creo- falo da representación de 'Bicos' no Teatro Principal, pois era necesario dar as grazas a todos os que compartistes unha ilusión con nós, aos que estivestes alí e tamén aos que non puidestes estar pero quizáis lonxe ás 21:00 horas pensastes: "Bicos estará a punto de comezar, é o seu Gran Día". E non se trata dun xesto de ben nacido (é ser agradecido), non, é moito máis. É un grazas de corazón, un grazas que pica en ollos bagoentos, un grazas a ti, por estar aí, por crer en nós, por rirte, por ese aplauso, por darnos a noraboa, por erguerte da butaca e tentar que o teu aplauso se escoite por riba dos outros, e sobre todo, porque aínda que non te decatases fixéchesnos felices, e iso é impagable. Aquel día, de ceo tan triste, de auga incesante, de pedras esvaradizas e xentes agochadas tras paraugas e roupas grosas convertiuse nun gran día ao entrar nese teatro. Tres sensacións as que me percorren o corpo cando lembro: un abrazo de calor, ese recendo cargado de experiencias que te transporta no tempo e no espacio en segundos, e beleza, beleza por todas partes. A madeira envellecida desas táboas escoradas cheas de pegadas invisibles; os corredores que levan a mil e un lugares, ahora aquí, ahora acolá, descorro cortinas de terciopelo, estou nun palco, atraveso ferros e bambalinas, estou no escenario, investigo un pouco máis, estou nos camerinos. Camerinos de grandes espellos, con luces distintas. Escollo este que me vexo máis guapa. Víame guapa. Hai que ensaiar un pouco. Hai que encher o escenario, de extremo a extremo. Non temos medo, hoxe é noso. E un millón de focos tamén para nós. Luz, escuridade, luz, escuridade. Mirar cara arriba é perderse no infinito. Saltan cupidos e volven a saltar, a saída ten ser perfecta. No segundo piribiribí. Atentos brazos. Hai que vestirse, xa queda pouco. O telón baixa. Non o vin baixar. Seino. E tres buratos nos ten reservados para asixar. Tres buratos e moita historia asinada. E como se estivese prohibido fomos observando por turnos como o escenario se enchía. Platea, palcos, galiñeiro... De abaixo arriba. Un pouco con cada ollo. Quen falta? Meus pais, di unha voz. No, aí están. Todos estaban alí. Medio Vedra, di Calidonia. É a hora. Abrazos e aos nosos postos. Moita merda. Moita merda. Moita merda. Superstición. Un pouquiño sí. A normal. E máis abrazos e todos aos nosos postos de novo. E un bico nesas pulseiras. Para que non me faltara a forza de quen estaba lonxe e botei de menos. Sube o telón. Agora sei que non o vin baixar porque non esquecerei ese ruido. Para min para sempre. E saímos e todo foi como ninguén imaxinara porque non se pode imaxinar. Fundíronse o soño e a realidade nunha aperta perfecta. A mellor actuación da nosa vida. O resto é imposible de explicar. Pero Pati dixo unha frase que di moito e que xa non paramos de exclamar... Como soan os aplausos!! E case non fixen fotos coa emoción, e esquecinme de asinar no telón, pero espero volver. E espero que sexa pronto.

GRAZAS.

Ye ye!

2006-12-03T21:54:00.000+01:00

La Lotería ya veremos si toca pero de momento hoy lo que toca (como me luzco con los juegos de palabras) es compartir las fotos de un finde chachi piruli. Estrenando nuevo look que nadie nota -sólo yo sé lo que sufro con cada tijeretazo de mi peluquera y con la visión de mi pelo esparcido por las baldosas- me pinté la raya, guardé el pijama en la maleta y entregué mi cuerpo y mi alma a la fría y húmeda pero marchosilla noche estradense. Y érase una vez cinco chicas ye ye que se fueron a cenar algo tan poco glamuroso como pechugas rellenas para luego, con el estomágo lleno y rebosantes de energía, convertirse en las reinas de la pista. Tras los éxitos pop-rock del momento llegaron los clásicos como Pimpinela y su telenovela y, con ellos, las coreografías de las yeyés alcanzaron su clímax. Los chicos le sacaban el calcetín a sus móbiles y hacían fotos en modo ráfaga. Los más atrevidos suplicaron compartir píxeles con las estrellas y dibujaron su mejor sonrisa antes de ser cegados por el flash. Los más galantes quiesieron obsequiar la agradable compañía con chupas de fresa con chicle. Con el pelo alborotado y las medias de color (o en su defecto, los pantalones vaqueros) llegó la hora de retirarse a los aposentos de San Pedro de Ancorados a reflexionar acerca del éxito conseguido en la fiesta de pijamas y a revolver cajas y cajones ajenos, actividad fruto de la innata curiosidad sólo interrumpida por el profundo cansancio acumulado a lo largo de la agitada velada. Una paella y un chocolate con churros después, cada mochuelo a su olivo, o lo que es lo mismo, cada ye ye a su casa que ya está bien de tanta fiesta y no te quieres enterar. P.D. El mochuelo que escribe se despertó esta mañana con un herpes en la boca, se miró al espejo y exclamó: ¡Y el jueves al Principal!

De izq. a der. y de arriba abajo: Sara, Pamela, Sandra, yo y Rocío Búscate una chica, una chica ye ye, que te comprenda como yo

La anfitriona. Nos regaló "la expresión del buen gusto" Gracias por el chupa con chicle Pablo Penide con P de "pato" ;)

Hey sister, go sister, soul sister, flow sister!

Y vendrás a pedirme de rodillas, un poquiiiiiito de amor

Borjita, tú sabes que le estaba diciendo al fotógrafo que le diera fuerte al botón

Perxuizos (seica agora dise así)

2006-11-30T01:29:00.000+01:00

Toda a vida facéndoo e decátome agora de que non me serve de nada. Falo das cancións que escoito cando estou a pasar por unha desas épocas que chaman 'de baixón', na que todo en min está baixo menos o chicho en forma de fonte que volve facer a súa presenza na miña cabeza cando non teño gana nin de peinarme. Pois non, non me serven de nada. Ese xeito de refuxiarme na miña propia dor, de autocompadecerme, de empatizar con todo o que semella triste, xa non me alivia (dubido que o fixera algunha vez) e comeza a darme noxo. Polo tanto, xa non máis letras/música/ vídeos nas que amosarme as vosas condolencias, que se agradecen moito, claro, pero non necesito.

O que quería contarvos hoxe é que estou facendo un curso de Photoshop e encántame, sobre todo, por volver a atoparme con esa clase de persoas que saben moito e saben transmitilo para que outras coma min que non saben nada, se volvan listos, moi listos. Pedro, que así se chama o profesor, cáeme ben pero esta mañá sorprendinme cando me din conta de que soñara con el. No soño, preguntábanos os seus alumnos que opinabamos del e eu díxenlle que me parecía borde e un pouco seco e el tomouno moi ben. Supoño que se dixen iso foi porque cando chegou o primeiro día non se dirixiu a nós ata que pronunciou o típico discurso de presentación que un solta de memoria despois de varios anos. Pero non é borde. Onte paseino fatal na súa clase porque tiña sono e non era quen de mater os ollos abertos, quedábame durmida sen poder evitalo. Facía moito tempo, dende as clases de radio de 1º de carreira con Pousa, ás nove da mañá, (Pousa + horas tempranas = Zzzzzzz) que non loitaba contra morfeo de tal xeito. Pero vencíame unha e outra vez. Incluso advertín a un compañeiro do me estado pedíndolle que por favor me despertara se vía que me desplomaba sobre o teclado. No descanso, cando todos saen a tomar café ou estirar as pernas, vin a luz e boteime a durmir enriba da miña carpeta cos brazos de almofada. Non sei canto tempo pasara cando sentín que o compañeiro me tocaba un ombro e espertei sobresaltada. Pedro estaba ollando para min cun sorriso. Non é borde. É riquiño.

Por certo, todos aqueles que queirades reservar unha entrada para o Gran Día, o xoves 7, dicídemo antes do venres. Se facedes reserva sáevos a metade de prezo, isto é 1,5 €. Se os vosos petos non poden resistilo, enténdoo, pero non sabedes o que perdedes. XD

El final siempre es un principio, no?

2006-11-28T18:19:00.000+01:00

"Puede que no valga la pena escribir tan lejos de la poesía, todas las palabras que te quiero decir se me rompen en seguida, no me quedan flores le arrancaron la raíz, se pisaron las semillas, me di cuenta tarde que te perdí, por pensar que te tenía. Creo que los bares se deben abrir para cerrar las heridas, y toda la noche me acuerdo de ti y te olvido cada día y vuelvo a se run loco para sobrevivir a la locura de la vida, muchas veces la cabeza y a menudo la nariz y una voz que me decía: déjate llevar si el alma te lleva, duele el corazón, cuando te lo dejas cerca del final donde todo empieza. Donde todo empieza."

Letra: Fito

Foto: Elliot Erwitt

Si? Un, dous,...

2006-11-24T03:09:00.000+01:00

Experimentando sempre. Agora xa podedes deixar os vosos comentarios de voz nesta páxina. Só tedes que dispoñer dun micro e ir ata o Micro de Navegador Evoca (chámase así) que encontraredes na marxe dereita desta blog, onde están os enlaces e todo iso. As mensaxes son privadas e podo escoitalas a través dunha conta que abrín en evoca.com. Eu tamén podo grabar o que queira e deixalo aquí para vós. De momento, o que subín foi unha canción porque aínda estou probando. Ala!

&amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;

Cancións de amor

2006-11-21T17:15:00.000+01:00

Cando hai canción ninguén comenta. Os gustos musicais son moi persoais, igual que case todo o que que cada un de nós -refírome aos que conformamos o blogomillo- escribe na súa bitácora. Pero o das cancións é distinto. Cada persoa interpreta unha mesma canción de xeito que se identifique mellor con ela e por iso moitas veces sentimos que unha letra describe perfectamente o que somos ou unha situación que estamos a vivir. Facemos nosas as cancións. Só nós sabemos realmente por que escollemos unha letra ou melodía, o que significa cada palabra dunha historia para a nosa propia historia e por iso, penso eu, que as cancións que moitos rescatamos do "iutub" ;) non triunfan entre os nosos lectores. Poucos se molestan en darlle ao play e pasan a outra cousa. É comprensible. Co vídeo de hoxe eu quero expresar algo que apenas sei explicar cun discurso coherente porque non se me da ben falar de sentimentos, pero á vez paréceme moi sano facelo. Escribirei pensamentos soltos que se amontoan na miña cabeza como que estou farta de finais tristes, de equivocarme unha e outra vez, de que cheguen á miña vida persoas que non veñen para quedarse, das palabras que se leva o vento e de non poder dicir que non o merezco porque nin eu estou segura diso. E pedirei perdón tamén, porque non me costa, se lle fago dano a alguén sen querer, por crer que só se pode amar dun xeito, o meu xeito, e rexeitar os demais. E pode que dúas persoas non se entendan, que pensen diferente e iso sexa un problema, pero sempre hai que loitar polas persoas que nalgún momento che fixeron sorrir de cariño. Esforzarte por mantelas preto de ti, porque se o fixeron unha vez sempre poden volver a facelo.

(A letra, por se queredes facer karaoke, jeje)

Tu me decías que nada te haría cambiar y yo te decía que cambiaste todo para mí, tu me decías que estabas triste con la vida, pero yo, nunca te creí. Estoy tan cansada de las canciones de amor , siempre hablan de un final feliz... bien sabemos que la vida nunca funciona así. Yo te mandaba las señales que se me ocurrían, tú nunca las entendías, no escuchabas bien, un día me cansé y claro está que te dejé no me hacías caso, entonces para qué? Estoy tan cansada de las canciones de amor siempre hablan de un final feliz... bien sabemos ke la vida nunca funciona así. Habría hecho todo pero tú nunca entendiste nada, nada de nada la vida siempre tiene que seguir aunque mi corazon se parta y no quede nada, por eso... Estoy tan cansada de las canciones de amor siempre hablan de un final feliz, bien sabemos que la vida nunca funciona así

Unha foto en B&N

2006-11-15T00:26:00.000+01:00

Home, eu non quería ser pesada... Pero é que me fai tanta ilusión abrir o xornal e atoparme cousas así. Ultimamente publican moitas novas que teñen que ver con nós e cando hai foto, alí estou eu (e xuro que é casualidade) cun novo careto que bota por terra esa creencia que tiña de que era fotoxénica. Hoxe, un amigo da miña irmá preguntoulle se tiña eu algún tipo de enchufe na prensa, por iso de pertencer ao gremio... É unha tontería, máis no primeiro que penso cando me vexo é no día en que llo ensine aos meus fillos e lles diga: vedes, a vosa nai fixo algunha cousiña que mereceu a atención dos medios, andivo metida niso que lle chaman o mundo da cultura e o espectáculo. Penso niso e por primeira vez, hoxe, pensei ¿e se estes recortes algún día deixan de ter importancia para min cansada de ser portada de Vogue ou de Fotogramas? Jajaja... Inmediatamente retornei a esa imaxe na que sostiña unhas follas que amarillearan co tempo e a humidade. Seguramente volva a fantasear xa que á fin os soños son o único que ninguén nos pode arrebatar.

Engordando o dossier

2006-11-10T13:52:00.000+01:00

Hoxe, ás 12:20 horas, recibín esta mensaxe de Luís, un amigo:

"Vaya foto q t dedik La Voz, qué posturita...!"

Estaba na cama -tou cun gripón- e erguinme de inmediato -vale, ao mellor é un catarriño- para ollar a Voz en internet. Preguntábame baixo que título se atoparía a imaxe da indecencia. Supoñía que era algunha foto da obra, de 'Bicos', pois na miña vida diaria non se me pode acusar de falta de decoro, pero... Estaría como recheo na axenda cultural? Trataríase dunha reportaxe verbo do Agustín Magán? Intriga.

Non me podía esperar isto. Non sei que dicir. Estou emocianada.

E imos ao Principal!!!! E ti tamén, claro, porque sen cada un de vós isto non tería sentido. Así que lembra: o 7 de decembro vémonos alí.

2006-11-07T15:50:00.000+01:00

Take That - Patience
Sen palabras

Cara o Teatro Principal

2006-11-07T02:48:00.000+01:00

Esta rúa da nosa fermosa cidade leva cara un soño que tornará real... Por un día seremos as estrelas de Compostela! Alí, na cidade prometida, entre as pedras de charol, co son da Berenguela e sobre as táboas dese teatro no que sempre fun espectadora. Ao mellor, desta vez, é outra persoa a que garda unha entrada rachada entre billetes de metro e cartas de amor. Quizáis sexa a de 'Bicos'...

Continuará...

Foto: Rúa Nova

Unha imaxe NON vale máis ca mil palabras

2006-11-05T03:48:00.000+01:00

Bueno, bueno, bueno... -que xeito tan errado de comezar a escribir, cunha triple muletiña que non aporta nada e que ademais é un castelanismo da pe (a miña querida Carme Hermida non estaría orgullosa de min)-. Hoxe tiña moitas ganas de contarvos cousas pero poucas de escribir, polo que colgo algunhas imaxes e coméntoas a xeito de telegrama. O certo é que este mes está sendo moi axitado para o grupo de teatro, temos actuacións todas as fins de semana, pero andamos encantados de vivir o noso particular outono cultural. A semana pasada actuamos en Gres, na Fundación Xosé Neira Vilas -un vello amigo de Papaventos- e andivemos por alí vendo as súas bibliotecas, o museo e a súa colección de cadros de Seoane. Un luxo. A foto é da biblioteca dos cativos, decorada pola súa muller, a temén escritora Anisia Miranda.

Tamén actuamos en Arzúa e en Boimorto, onde ceamos con 'Mini' Rivas, fundador de Fuxan os ventos, e puidemos ver de preto a espesura da súa mítica e longa barba. A foto está en www.fotolog.com/papaventos. Como di María G., temos moita sorte de poder compartir momentos con verdadeiras lendas vivas da cultura galega. Hoxe, tocou ir ata Brión e mañá é un día especial para nós porque 'Bicos', pode ser seleccionada para participar no Festival de Teatro Afeccionado Agustín Magán que organiza FEGATEA (Federación Galega de teatro Afeccionado). Magán foi o fundador de Ditea, a compañía de teatro amador máis antiga de Galicia que xa nos visitou na nosa mostra Teatrofilia. Crucemos os dedos.

Sei que vos prometín unha crónica de rodaxe da curta que grabamos pero como aínda non tiven tempo - necesítoo para facer memoria- deixo como anticipo esta foto na que estou a puntiño de ter algo máis ca palabras con Miguel de Lira e, polo tanto, de convertirme na muller máis envexada do mundo mundial, jeje... Aaaai!! Meu currasiño! Que diría miña nai.

Por certo, que os protas de Pepe O´Inglés teñen cadansúa blog, así que por se vos interesa aquí mesmo vos deixo a dirección. Para rematar, 'linkeo' unha nova curiosa que publica hoxe 'El Correo'. Os estudantes de mediciña estanse quedando sen ósos en Compostela, vaiapordeus.

Tu peor error

2006-11-01T00:09:00.000+01:00

Hace tiempo que comento con la almohada / que tal vez si para ti soy una carga / hace tiempo que ya no te creo nada / y he notado tu sonrisa algo cansada / con los días se amontonan los momentos / que perdimos por tratar de ser sinceros / y aunque no me creas creo que aun te creo / y aunque no me quieras creo que aún te quiero. / Yo! Perdida entre la confusión / de no saber si sí o si no / voy esquivando tus miradas / Yo! Que he sido tu peor error / me quedo con la sensación / de no tener las cosas claras. / He tocado con la punta de los dedos / ese cielo que prometes con tus besos / como un niño me creí todos tus cuentos / y aunque tú me entiendas yo ya no te entiendo. / Sólo quedan los recuerdos de ese invierno / que pasamos enterrando sentimentos / y aunque no me creas creo que aún te creo / y aunque no me quieras creo que aún te quiero. / Yo! Perdida entre la confusión / de no saber si sí o si no / voy esquivando tus miradas / Yo! Que he sido tu peor error / me quedo con la sensación / de no tener las cosas claras / He sido yo / lo amargo de tu voz / la mala entre nosotros dos / y no pasa nada / si apago la luz / te busco y no estas tú / si el tiempo no nos dijo adiós / y todo se acaba. / Yo!

A cuál preferís?

2006-10-31T23:08:00.000+01:00

a) Al tío que va de cabronazo y realmente lo es y te jode la vida pero tienes que asumirlo porque nunca escondió su condición de cabronazo

b) Al tío que va de bueno pero realmente es un cabronazo y te jode la vida pero puedes consolarte pensando en que no eres tonta y que te engañó

Caquita de la vaquita!!

2006-10-25T22:06:00.000+02:00

En fin, en fin, en fin... Digo adeus ou un case adeus ás prácticas de inverno. Tres probas de selección -Cadena Ser, El Correo Gallego e CRTVG- e o meu nome por ningures. A 'subasta' das prazas que non requiren proba é o venres pero antes ca min escollen arredor de 20 persoas (se seguen interesadas) e só hai 9 prazas. Así que dubido moito que poida optar a algunha delas e traballar os vindeiros seis meses. Terei que buscar outra cousa para manterme ocupada este tempo e voltarei a probar sorte na convocatoria de maio. Todo isto para contarvos que onte, na proba para a tele, tiñamos a posibilidade de responder a un cuestionario sobre cultura e/ou deporte. Pedín o folio de cultura, lin as preguntas, e gardeino debaixo da mesa sentíndome igggnorante perdida. Deixo aquí as preguntas e anímovos a que demostredes o voso dominio da área en cuestión. Non vale consultar as respostas!!! En tres días colgo a solución. Sorte!

1. Sabes quen gañou a última edición do Premio Planeta de Novela? A respecto deste premio, por que houbo polémica en Galicia?

2. Por que estivo de actualidade a rodaxe do filme 'Os mortos van á presa'?

3. Que podes dicir sobre o autor da banda sonora da película de animación 'De profundis'?

4. O CGAC exhibe actualmente unha exposición de Menchu Lamas. A que colcetivo pertenceu nos seus inicios?

5. A compañía Nova Galega de Danza está integrada no Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais?

Cadro: 'Espiral do soño', de Menchu Lamas

Isto ten que ser visto en Lüneburg

2006-10-21T02:44:00.000+02:00

Que che vou dicir que ti non sepas pequena farangulliña? Que te quero? Que me sinto feliz por todo o que estás a vivir? Que os miles de quilómetros non son nada para nós? Que estou desexando que chegue o 20 de decembro para que volvamos a xuntarnos todas? Sei que o sabes pero para lembralo, cando o precises, só tes que vir por aquí. Bicos dende Vedra!!!

Aínda queda moita acción e moito que cortar

2006-10-17T22:32:00.000+02:00

(...) No obstante, lo más importante de esta producción es el altruismo y las ganas de realizar proyectos nuevos de los miembros del equipo técnico y artístico, compuesto por unas cuarenta personas, la gran mayoría del concello de Vedra. "Estamos todos muy ilusionados con esto y creo que va a quedar una cosa bonita", asevera Rendo. "Es una historia accesible a todo el mundo, ya que queremos que la gente entienda lo que se quiere decir en este corto", añade. Ler máis

Tierras de Santiago dedica á nosa curta unha páxina par na sección 'Culturas'. A rigurosidade non é o punto forte da reportaxe, hai algúns erros, pero serve para facerse unha lixeira idea do que foi e está sendo esta aventura. Esta fin de semana de rodaxe foi incrible, paseino tan ben... Prometo contar todo en canto teña tempo e descanse un pouco porque isto acabou con nós... De todos os xeitos, teño que dicir que me da pena que rematase a grabación polo que respecta ás despedidas. Menos mal que xa temos data para o 'pase privado', uhhh!!, en decembro, e seguro que nos reunimos antes para ver fotiños das mil e unha cámaras que inmortalizaron o 'making of'. Estou moi feliz.

Que?

2006-10-09T23:06:00.000+02:00

Teño moitísimas cousas que contar dende a última vez que escribín aquí. Podería comezar polo principio pero vouno facer polo final que o teño máis recente. Onte levei un desgusto moi grande a última hora da tarde, despois de rematar o segundo día de grabación dunha curta na que estamos participando todos os compañeiros de Papaventos. Tiven unha discusión forte cun deles e afectoume bastante. Este non é o lugar máis axeitado para expoñer os motivos que desencadearon a disputa máis eu necesito explicar o que sinto. Hoxe estou moito mellor despois de falar cos meus pais porque teño a gran sorte de manter con eles unha relación de total confianza que á vez é moi distinta con cada un deles. Os dous son ese tipo de pais que se alonxan moitísimo do estereotipo de proxenitores aduladores e superhipermega orgullosos publicamente dos fillos que nunca se cansan de figurar como nai de ou pai de en todos e cada un dos sitios aos que aqueles van ou nos ámbitos nos que participan, creo que me entendedes. Son, polo contrario, moi críticos conmigo cando é necesario, co meu traballo, coa miña actitude ou co que sexa. Isto, que ás veces me parece unha falta de interés pola súa parte en min, ou de apoio, é sen embargo algo que admiro deles porque teño moi presente que eu son o que eles máis queren neste mundo e que queren o mellor para min, algo no que coinciden a maioría dos pais e nais deste mundo mundial. De maneira que fai que me repatee até límites que nin vos podedes imaxinar, a actitude deses outros aos que se lles enche a boca ao falar dos seus descendentes... Es que mi niña me come de maravilla, y luego echa unos eructitos que son la envidia de todas las madres del parque... Porque resulta que hai unha cousa que se chama modestia e humildade, e tamén hai outra, que non ten nada que ver, claro está, que é a falsa modestia. A min educáronme na primeira, a segunda ódioa tanto como a fachenda, a vaidade ou o ensoberbecemento. Eu teño miles de defectos e cando digo miles son miles, non é hipérbole. Sei que son unha persoa 'difícil' de tratar, seino eu e sábeo a xente que me quere e mo di, entre outras cousas porque son inconformista, protestona, pouco falsa (xa que a veces é necesario selo para unha mellor convivencia das persoas), non tendo á idolatría de ninguén, e, sobre todo, porque nunca me interesou caerlle ben a todo o mundo, de feito é algo que me asustaría. Pero non son vaidosa. Pode haber xente que así o crea, respéctoo, porque tamén teño claro que coñecerme a min é difícil a pesar de que moitos consideren que me teñen 'calada', pero ás veces este tipo de xuízos dóenche. Neste caso, pódese dicir que foi a gota que colmou o vaso e que ademais me colleu desprevida. Onte estaba cansa, un pouco desilusionada e tristona, e no medio da discusión boteime a chorar como unha nena. Non soporto á xente de lágrima fácil (adoezo bastante diso), e para min foi unha mostra de debilidade e case que de inestabilidade emocional que fixo que me sentira aínda peor. Colleume en mal momento. Como xa dixen, falar cos meus pais axudoume moitísimo. Están ao tanto do que pasa e aconselláronme sobre o que debía facer. Xa podo durmir máis tranquila. Polo demais, a experiencia de participar nesta curtametraxe está sendo positiva. O que máis me está gustando é ver traballar de preto á xente profesional no equipo técnico. Estou aprendendo cousas sobre a fotografía en cine e cada día apasióname máis o tema. O director de fotografía ten unha cámara de formato medio que me ten namorada e xa estou desexando ver o que sae de aí. En fin... aínda me queda moito que contar pero hoxe xa paro aquí co rollo.

Cartel ou cartaz?

2006-09-28T04:59:00.000+02:00

Para un cartel ou cartaz chuliiiirmo no que aparecemos, van e poñen mal o nome do grupo. Pero que demo pasa? Isto xa se está a converter nunha costume. Que si algarabía, que si aldaravía, que si patatín, que si patatán. De verdade é tan difícil? ANDARAVÍA, AN-DA-RA-VÍ-A, A-N-D-A-R-A-V-Í-A. Por esta vez, perdonámosvos pero que sexa a última, eh?! Sabemos que somos un grupo pequeno (pero xeitoso) e que non gozamos de gran popularidade alén das nosas fronteitas vedresas pero é que nos doe no corazón. Non vou dramatizar máis e direivos que isto, aínda que certo, é unha excusa para lembrarvos que o vindeiro xoves, 5 de outubro, o Cactus celebra o seu primeiro aniversario e que poderedes vernos por alí facendo o que máis nos gusta... e non especifico. Tedes unha cita no lugar de Pite, parroquia de Lucí, concello de Teo (e ao que non chegue con tanta indicación xa lle vale) ás dez da noite. Compartimos "escenario" co grupo galego do momento, The Homens, que nos fará mover o esquelete a ritmo de power pop. Non se pode pedir máis, a noite do xoves presúmese ferpecta e vós estades convidados. E xa que a cousa vai de carteles ou cartaces, mirade este, que lindo!

Anuncia a carreira pedestre popular que se vén celebrando en Compostela desde hai 28 anos e foi creado polos alumnos de 3º da ESO do IES Porto do Son. A XXIX (léase 29, jeje) edición desta carreira terá lugar o 29 (XXIX en números romanos) -coincidencia?- de outubro (ou sexa do 10) ás dez e media da mañá, que vén sendo o mesmo que as 10:30, ou as 10:30 AM segundo teñas configurado o reloxo dixital, se é de agullas xa nada. Se vos interesa participar, aquí tedes toda a información: regulamento, inscrición, percorrido... Aos que se animen boa sorte e a suar a camiseta!!

Yo quiero ser una chica de moda...

2006-09-23T19:31:00.000+02:00

... llevar lo último y que te fijes en mí, estrenar trenchs, faldas y botas, vestir la moda es lo que me gusta a mi. Y no parar de viajar, de Madrid a New York, de un look a otro look, del british al nouveau, lalalalaralalalalaralá... Aaai! (suspiro) Hoy doy rienda suelta a mis más bajos instintos con un post homenaje a una pluma ilustre que dió Galicia. Abrió la, una vez más, polémica Cibeles con sus trapitos a lo Brigitte Bardot y nos dejó a todos con carita de nostalgia. Sé que nuca podré pagarme uno de esos modelitos pero por mirar -las fotos- y soñar no cobran y menos mal porque si no ya me veo preseguida por un hombre con maletín en alguna peli de Godard vestida a lo chic parisien.

Los expertos dicen que la colección de Antonio Pernas se inspira en Françoise Hardy, Catherine Deneuve y Charlotte Rampling y en la moda de los años sesenta. Los de Pernas son los sesenta de enseñar piernas con minis y shorts y de tapar escote porque no hay que abusar. Son los sesenta de las lolitas, de los recatados de mentira, sexys sexys pero inocentes. Y lo siento, porque a lo peor peco de barrer para casa, pero donde se pogan unas piernas bonitas que se quiten canales y canalillos.

Me encantó todito lo que vi, las bailarinas, las gafas maxi, los trench mini, las mini mini, los short mini, las chaquetas Jacquie (Kennedy), los estampados de girasoles, los dorados y plateados, pero sobre todo, el eterno charol y los cuadros de Vichy. Aaai! (suspiro), y pensar que aún queda un año para poder ponernos así de monas (confío en la destreza de Amancio para la imitación) y que nos espera un largo invierno con miles de capas encima que nos cubran hasta el flequillo... Se nota que no me gusta el invierno, ¿no? Aunque este año me gusta más porque me compré un abriguito más lindo, jeje... No es de Pernas pero como si lo fuera.

2006-09-09T02:49:00.000+02:00

This story is about love
Cantos soños xuntos nestas imaxes... Soños que só se cumpren en parte ao apagar a luz, deixar que o aire entre pola ventá e pechar os ollos para sentir o que algúns chaman voar. Só así, os campos de millo se converten nos tellados de París, esta habitación nesa bufarda de ensoño na que pode lerse 'Chambres a la journée', o feble brillo das farolas nos resplandecentes neóns do Moulin Rouge e mesmo esa voz semella susurrarche ó oído que te amará ata o final. Ás veces é bo voar, aínda que despois te des conta de que non é máis que unha forma de botar de menos moitas cousas. Ese lugar que para ti é máxico e prometido ou aqueles días nos que chorabas ao sentir que o mellor que che pode pasar é amar é ser correspondido. 'The greatest thing you'll ever learn is just to love and be love loved in return' (http://moulinrougemovie.com/mr.htm)

Un gran verán

2006-09-02T02:57:00.000+02:00

Comeza un novo mes e eu comezo outra etapa da miña vida. Hoxe é un día triste para min, de olladas perdidas e de intensas ganas de chorar por momentos. Onte despedinme de Galicia Hoxe, dos compañeiros do 'galego', e tamén do 'castelán', El Correo Gallego. Despedinme das redaccións polas que durante dous meses paseei na busca dalgún sitio vacío, despedinme do InCopy e do sistema e despedinme da miña sección de verán, que hoxe xa desapareceu da edición electrónica do xornal. Só teño palabras de agradecemento para todas e cada unha das persoas que compartiron algún momento conmigo neste tempo, porque entre todos me fixestes sentir que 'aquí' estaba o meu lugar e que 'esto' é o que eu quero ser de maior. Lévome moitas cousas do meu paso por Galicia Hoxe. Aprendín moito neste diario que, aínda que pequeno, foi unha boa escola para min e o primeiro achegamento ao mundo real do xornalismo. Síntome feliz de ter escrito en galego e ao meu xeito, sen máis esixencia que a de contarlle as cousas á xente o mellor que sei. Lévome todos os meus traballos, os meus primeiros traballos publicados, e todo o que me ensinaron as persoas que entrevistei e coas que conversei. Lévome tamén amigos como Marga, coa que compartín todo nesta experiencia, traballo e amizade, Paty, a miña compañeira de fatigas e viaxes accidentados, Alba, fiel ás noitiñas de tapas e noites en busca do amor, e Arturo, un sol que estivo aí desde o primeiro día. Lévome moito cariño e moitos risos de Pais, o mañico de deportes, as bromas e conversas sobre teatro de Héctor, os sorrisos de Rebeca, Laura, Raquel, Carmen, Dani, Carmen Lois, Cris e Vanessa, a cortesía de Antón Lopo (e os libros que me regalou), as dudas resoltas dos lingüístas que soportaron as miñas visitas continuas, e tamén me levo a Raúl que chegou ao final pero chegou. E todos, todos, os recordos, a ilusión que me devolveron e a sensación de que sempre serei ben recibida alí. Gracias a todos por facer que un verán sen praia e sol fose un gran verán.

O Pichus's Rock

2006-08-22T04:49:00.000+02:00

Alba, eu e María recén levantadas

As tres nas Fragas do Eume. Alí, por sorte, non chegou o lume

En Moeche, con Juanjo, agardando aos irmandiños

O Pichus´s Rock de Valdoviño foi unha escapada de fin de semana coas nenas que necesitaba despois de tres semanas traballando todos os días. Un paseo polas Fragas do Eume, unhas boas compras na feira de Pontedeume, un asalto irmandiño ao Castelo de Moeche e un baño nas frías e revoltas augas da Frouxeira despois, xa estou na casiña con catro quilos de máis porque non houbo segredos para o padal. A boa vida é o que ten...

Cumprimos un ano

2006-08-18T02:16:00.000+02:00

Estamos de aniversario. Quen me ía dicir a min que esto seguiría en pé logo dun ano! Síntome contenta de ter creado esta páxina que me 'obrigou' a escribir e evitou unha oxidación nada desexable. Só quería dar as gracias a todos os que pasastes por aquí e deixastes unhas letras e tamén aos que fixestes aumentar cada día ese número que marca o contador. Eu seguirei no mesmo sitio por min e para 'vós'. Veremos que nos agarda este ano que comeza... xa!! :)

Isto non é o que eu quería

2006-08-16T02:22:00.000+02:00

Hoxe houbo sesión de fotos no xornal. Isto está a piques de rematar e eu sen negativos non marcho. Cando chego á casa póñome a experimentar e saen cousas así. Non é o que eu quería. Non. Ese fondo negro non tiña que estar aí pero algún día serei unha experta na manipulación fotográfica. Entón, demostrareivos todo o que sepa facer.

Xa non quedan títulos nin titulares

2006-08-11T03:35:00.000+02:00

Estaba vendo a tele cando chegou miña nai á casa correndo. Era arredor da unha da mañá. Vía o especial contra o lume que botaban na galega. Arde a terra máis verde, a nosa terra. No programa estaban Barreiro Rivas, Manuel Rivas e máis xente tentando atopar respostas ao que está a ocorrer. Lumes provocados por incendiarios, xente con trastornos, tolos. Lumes para limpar leiras, lumes para ver marcos, lumes para renovar pasto para o gando, lumes de vinganza entre veciños, lumes por descoido, por unha barbacoa mal apagada. Tamén lumes a mala fé. Lumes intencionados ou non intencionados pero sempre provocados. Hai quen fala de mafias organizadas porque é inexplicable tanto lume tantos días ás mesma horas. Madeireiras que así conseguen materia prima barata, constructoras que gañan terreo edificable... "Recalificadores primarios de solo urbanizable" di Forges nunha viñeta. Non parecen estes os principais sospeitosos xa que as terras non se poden recalificar tan axiña. Considero máis probable o que din outros de que hai sectores dispostos a crear unha atmósfera de psicose entre os galegos e provocar un malestar que afecte ao governo. Por outro lado, o lume que prende nos medios de comunicación chama sempre por máis lume porque son moitos os ignorantes que desexan ver como a súa obra acada repercusión pública. Imos acender un pouquiño por aquí, a ver se sae na tele.

Entre argumento e argumento comezou a arder Vedra, que hoxe xa tiña unha lapiña debuxada no mapa de lumes do xornal. Desde a terraza podía verse unha columna de fume na aldea de Fufín. Miña nai cambiou o calzado e eu collín a cámara.

(...)

Nunca estivera nun incendio. É verdadeiramente triste ver como algo tan incrible e fermoso coma o lume destrúe algo tan incrible e fermoso coma o monte. Pouco a pouco foron chegando os veciños, con machadas e pás. Cortaban ramas dos árbores e tentaban apagar o lume coas propias armas da natureza. Mentres, chegaban os tractores con cisternas que cambiaron purín por auga. Os accesos eran malos pero as inmensas e temibles rodas conseguiron internarse na negrura e espesura do monte.

Arredor de dez tractores e cincuenta veciños uniron as súas forzas para apagar durante dúas horas unhas labaradas que querían acabar cunha parte da nosa vida. Non é literatura barata decir que cada vez que o monte arde, nós morremos un pouco. E podémolo sentir porque nos doe o corazón. Supoño que non todos amamos isto do mesmo xeito. Eu crecín entre árbores, nunha casa medio perdida no monte onde entraban a roubar os ladróns e deixaban bebés abandoados na porta. Vivín tamén rodeada de asfalto, pero agora o meu fogar está nun lugar que adoro e que escollín. Se extendo o brazo pola ventá case podo tocar os carballos e sei que se o lume prende aquí, a miña casa correría perigo. Temos medo, é lóxico, pero hoxe, despois de ver a solidariedade dos nosos paisanos, estamos máis tranquilas, ademais de emocionadas.

As cadeas humanas apertando as mangueiras seméllanse a aquelas que aferraban capachos cheos de chapapote. As rifas e porfías esquécense estes días nos que unha manchea de malas persoas esparexidas por Galiza non fan máis que lembrarnos que o resto da xente ten un gran corazón.

A vida pode ser maravillosa

2006-07-20T00:15:00.000+02:00

Ola olita!! Despois dunhas mini-vacacións blogueiras, motivadas polo desexo de formarme unha opinión verbo da miña experiencia como xornalista en prácticas de Galicia Hoxe, aquí estou de novo para ilustrarvos coas miñas venturas e desventuras. O caso é que, neste momento, o traballo é o centro da miña vida, sabía que escribir aquí significaría falar do tema e non quería aventurarme, pois, a gritar aos catro ventos o feliz que son, por temor a que todo fosen castelos no aire. Pero sí. Estou feliz e contenta. Despois de 15 días -un cuarto do tempo que botarei en GH- podo decir que son afortunada. Nunca me vira traballando nun xornal pero descubrín que me gusta escribir, a min, que son de natureza cotorra. O de escribir sempre estivo ligado na miña mente ós pensamentos máis íntimos e persoais, aos desafogos da alma, ou ás plumas ilustres capaces de contar historias que mereceran a pena. Ao primeiro estou afeita e para o segundo non teño talento. Pero sí, descubrín que me gusta escribir, a pesares desa gran ausencia, esforzarme porque as miñas palabras cobren sentido colocadas unhas detrás doutras. A sección para que o fago, chámase "verán". Temas amenos e sen gran trascendencia nos que dende o primeiro día me deron liberdade e capacidade de decisión. Son autora, son creadora e asino o meu traballo. Tamén "pico" notas de axencia como din alí, e tamén me gusta. O importante é aprender e saber de todo. Tiven moita sorte cos compañeiros, pero sorte sorte, con Marga, a miña xefa máis directa. É doce, amable, comprensiva... é un amor. Alí non somos unhas traballadoras máis, non deixamos de ser becarias e non no mal sentido, senón todo o contrario. O noso traballo respétase e considérase profesional, pero non hai unha presión que afogue. Saben que estamos entrando en contacto con ese mundo, que estamos aprendendo e adáptanse ó noso ritmo. Nós, esforzámonos por adaptarnos ó ritmo dos que xa saben, todos poñemos da nosa parte e sinto que me alegro do que me tocou, do lugar onde fun dar. ¿Que fixen este tempo? Pois fixen tres entrevistas, unha reportaxe, unha primeira para verán, a axenda, novas e breves para sociedade e nacional, o comentario da foto do día... Hai cousas que me motivan máis que outras pero nada, nada, me repugna. Polo demais, o horario, é perfecto, de 4:30 a 9 (PM, jeje), traballo sábados e domingos alternos pero non me queixo. Podo durmir pola mañá e saír pola noite. A redacción é na zona vella e pasear cada día por alí, á noitiña, cando a calor xa non abafa, é un pracer que descoñecía. As festas do verán agárdannos e non temos que renunciar a elas, outro dos grandes praceres desta época. A praia, vémola pouco, pero cando podemos, coma esta fin de semana, fuximos e gozamos ao máximo. En fin, que a vida pode ser maravillosa...

Milagros de la tecnología

2006-07-08T23:07:00.000+02:00

Desde la distancia que permite una mayor objetividad y desde la más absoluta de las modestias he de reconocer que la chica de la foto es guapa, un bellezón diría yo, a pesar de lo rojo de sus ojos y del amigo espontáneo que siempre acaba fastidiando esas fotos únicas e infieles a la realidad que la gente de los chats utiliza para engañar a los demás. Y no es que sea fea pero esta vez la cámara me ha querido mucho mucho demasiado. Os perdono que hoy no me dejéis comentarios.

¿Sola en casa?

2006-07-08T22:40:00.000+02:00

Al final este verano no voy a tener la casa sólo para mí. Este pequeño plumífero se empeña en entrar en mi salón (ya van cuatro veces) por algún pasadizo secreto que desconozco y revolotea histérico dándose golpes contra los cristales para llamar mi atención. Eso es lo que quiero creer yo. Que alguien es capaz de autolesionarse por devoción a mí como hace la superviviente esa de la tele por amor a su amado cónyuge. A simple vista, el pajarito tiene buenas intenciones como quitarme de delante la montaña gigante de ropa que tengo que planchar y que amenaza con convertirse en la columna de colada más alta jamás vista por el ojo humano. A ver si tengo suerte y me pasa lo que al famoso zapatero de los cuentos.

Fotos

2006-07-04T03:04:00.000+02:00

Hoxe toca publifotoreportaxe. Máis fotos, boas fotos, en www.fotolog.com/mariquinhass/. Non deixes de ir.

MSN

2006-06-28T08:45:00.000+02:00

Conversa no msn ás 4:11 AM:

- María: vou contar todo

- Sara: vale

- María: adivina

- Sara: 6000

- María: 7235

- Sara: vale

- Sara: vaime pasando cousas por fa que teño que dormir

- Sara: tres horas mima

- Sara: uole! (muñeco que da voltas coma un tolo)

- María: sara

- María: vaime dar algo

María: borrei todo

- María: pasoume o do outro día

- Sara: OO (ollos como platos)

- María: xúrocho

- Sara: joder joder

- María: pq staba no mail

- Sara: merda

- Sara: non che recupera?

- María: estou a punto de chorar, non sei que facer

- Sara: eu desde aquí menos

- Sara: joder

- Sara: non gardaches pero nada?????

- María: gardei todo pero estaba gardando no documento de word de hotmail e ó pechar creo que non garda en hotmail entendes?

- Sara: dálle á lupa esa, a buscar

- María: a q lupa

- Sara: buscar, no menú de inicio

- Sara: nn sei q mais facer, a min dame algo

- María: intento volver a facelo

- Sara: levouche doce horas

- María: estou fatal dios

- María: é un erro humano

- María: pero levo todo o día

- María: dios

- María: deume un volco o corazón

- Sara: decheslle a buscar?

- Sara: eu vou pa cama q nn podo máis

- Sara: e teño un exame moi chungo

- María: dios non sei q facer

- Sara: na lupa nada?

- Sara: é imposible

- Sara: buf

- Sara: e q agora non vou durmir pensando niso

- Sara: ostia

- Sara: joder

- Sara: mira, fai calquera chafullada e ao nabo

- María: joder

- María: síntome tan mal

(...)

- Sara: animo e nn t preocupes que é unha merda d traballo

- María: espera creo q atopou algo

- Sara: a lupa?

- María: si pero no

- Sara: podes probar a apagar o pc e volvelo a encender

- Sara: ao mellor aparéceche

- Sara: veña, animo e nn lle deas máis voltas

- María: ok

- Sara: PUTODEREITO

- Sara: PUTASGAE

- Sara: PUTOTODO

4:31 AM

María tivo que volver a facer a parte do traballo que se perdeu e que lle levara todo o día. Acabou ás 8:30 AM porque Sara viña a recollelo a esa hora.

Conclusións:

1. María é unha auténtica imbécil porque é o 2º traballo que perde en 15 días pola mesma razón

2. María odia a hotmail por riba de tódalas cousas porque pensa que a engaña

3. Sara cando tendo sono, ten sono e "ao nabo". A tradición é que Sara vaia durmir e María quede vendo amencer diante do ordenador

4. A "lupa" é unha puta merda que non serve para nada

5. En situacións de máxima alarma, Sara utiliza a contracción "ao" correctamente dacordo coa nova normativa

6. Gústanos o noso icono de "joder" en maiúsculas vermellas que ondean de xeito alarmante e sabemos que podemos contar con el neste casos

7. "PUTODEREITO, PUTOSGAE, PUTOTODO", completamente dacordo

8. Dios non me escoita

9. Hai días que habería que borrar do "almanaque" jeje

10. ZZZZzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzkjnfcopweurncowqiuevn`rivn qwurgn v

Pasos

2006-06-24T23:08:00.000+02:00

Pensas que ti máis eu non nos entendemos o suficiente. Pode ser. Ó mellor se non me fago entender protéxome contra ti e contra todos. ¿Por que teño que protexerme? ¿Por que non había de facelo? Ó mellor simplemente nos pasa o que a moitos: que estamos destinados a non entendernos. Non sei que pensar. Non é que sexamos diferentes, hai moitas persoas que sendo diferentes se comprenden. O que nos pasa é que imos en busca de algo diferente. Ti palí. Eu palá. Cruzámonos no camiño pero cada un acaba por darse conta que non somos o fin senón o medio. Eu quero que sexas o que eu quero. Porque quero quedarme contigo. E ás veces paréceme que sí o eres. Pero das un paso atrás. Pode que non te coñeza, sólo son dous días, pero sí que das pasos atrás. Porque me dis que me queres pero marchas e non saltas o lume conmigo. De pouco me sirve que me queiras tanto. Xa sabes, eu son das que necesito demostración. As palabras lévaas o vento, de sempre. E díxenche un día que non penso volver a caer. Chegaches aquí, logo existes. Para ti. Porque para min xa existías antes. Pero eu tamén sei que non nos entendemos. E tamén me pon triste. Porque non sei se ten remedio.

Días

2006-06-23T17:25:00.000+02:00

Hai días que teño ganas de escribir. Pola mesma razón de que hai días nos que ó ir para a cama non deixo de pensar que xa me cansa esta vida. Esta rutina que consiste en ducharme, botarme a crema na cara diante do espello e despois escrutarme na busca dalgún novo gran ou de novos pelos nas cellas. Esa rutina de achegarme a ese cristal e ver reflectida a miña cama que me agarda baleira. Hai días nos que realmente me sinto soa e imaxino que alguén me colle do brazo, tira co bote de crema e me mete na cama coa intención de facer o amor toda a noite. Coa persiana aberta. E imaxino que pola mañá se ergue para baixala e así evitar que a claridadde me impida durmir cinco minutos máis. Son eses mesmos días nos que teño envexa de vidas alleas, de vidas que apenas coñezo. E son eses días nos que me digo a min mesma que estou preparada para querer de novo para logo dicirme que son parva porque de pouco serve estar preparada. Ademais, pode que nin sequera o estea. Porque aínda me lembro de ti. Quizáis nin sequera é certo que haxa días nos que pense todo isto, ó mellor son días distintos porque os días, é certo, aínda que sexa un pouco, son sempre distintos. E tamén os hai moi diferentes os uns dos outros. Están aqueles nos que me da por pensar que non fago unha á dereita, que as miñas decisións e os meus plans son estúpidos e nada acertados e logo están aqueles nos que me decato de que non están tan mal, e tamén ó revés. Incluso hai días nos que esperto sen saber que farei nos vindeiros dous meses e me deito sabendo cal será o meu primeiro emprego, aínda que sexa en prácticas. Redactora de Galicia Hoxe. Soa ben. Gústame. Porque hai días que... merecen ser contados. E hoxe, noite especial, noite de lume e de desexos. Tamén noite de sardiñas.

Buscando el amor

2006-06-18T16:55:00.000+02:00

Ahora que aprendí a poner vídeos toca saturación. Tengo que dar rienda suelta al talento que tengo para entenderme con las TIC. Este vídeo es muy gracioso pero yo me pregunto: ¿cuántas veces tendremos que equivocarnos? ¿Cuántas tendremos que llorar hasta inundar la pantalla de nuestra vida? Y si al final nuestro destino es quedarnos solos... ¿habrán valido la pena aquellos días de córneas limpias?

Mr. Tambourine Man

2006-06-16T01:14:00.000+02:00

¿Por qué me resulta tan difícil convivir con mis recuerdos? Siempre una misma pregunta porque siempre regresa este sentimiento. Porque me duele. Porque quiero que estos días, estas noches, estas estrellas... esta canción... sean algo más que tú. Y no lo consigo.

Tópicos

2006-06-14T23:38:00.000+02:00

¿Cuándo dejaremos de ser para el mundo la peineta y el olé? Que los seguidores de la Selección no dejen de emular a Manolete y se deshagan en verónicas en pleno Leipzig, no ayuda mucho. En fin... Enhorabuena.

Kay Graham también tenía miedo

2006-06-07T13:53:00.000+02:00

"(...) Pero las cosas no empezaron bien. Llegué a la sección local sin conocer a nadie y sin conocer -aún peor- los elementos del oficio. No habís escrito demasiado a máquina ni, desde luego, hecho muchos reportajes. No conocía la ciudad ni cómo moverme por ella. Todo parecía abrumador. Me senté en mi mesa y me sobrecogió el miedo a fracasar, perdida y derrotada antes de haber empezado. Mi padre se quedó unos días y, una noche, fui a su habitación y, llorando, le dije que tenía miedo de pretender más de lo que era capaz de hacer, que me sentía incapaz de sacar adelante el trabajo, que no iba a resultar útil al periódico, ni a valer los 21 dólares semanales que me iban a pagar, y que quería irme a casa con él. Él me respondió sencillamente que todo el mundo tenía que aprender, que quizá necesitaba algo más de tiempo antes de darme por vencida y que si no valía los 21 dólares ahora, valdría mucho más después, cuando fuera aprendiendo las cosas que tanto me descorazonaban en ese momento. Accedí a quedarme, sabiendo que en cualquier momento podría retirarme."

Katharine Graham, "Una historia personal".

Pocas cosas tenemos en común esta mujer y yo. Pero nunca habría podido expresar mejor lo que siento ahora que pronto empezaré a trabajar en esto. Que la futura editora de The Washington Post y ganadora de un Pulitzer estuviera aterrada ante su primer empleo en el San Francisco News, me ha tranquilizado de forma increíble. Mi madre ya me lo decía pero ahora que lo leí de la mismísima pluma de Ms. Graham, todo es distinto. A ver qué pasa.

Foto: Kay Graham con los reporteros del Post que sacaron a la luz pública el caso Watergate, Bob Woodward y Carl Bernstein.

Playa

2006-06-05T23:51:00.000+02:00

Hoy volvimos a la playa y ya tengo testimonio gráfico. No sabéis la de gente que hay que dice que va a la playa y es mentira, jeje. Mi moreno todavía no se aprecia pero mis pecas se reproducen como conejos. No sé si la comparación es muy afortunada... En fin, ahora toca estudiar.

Beber pola botella

2006-06-04T01:56:00.000+02:00

Onte fun á praia. Á mellor praia do mundo para min. Ó Vilar, en Riveiriña, o meu segundo fogar. Despois de pasar toda a noite esperta intentando comprimir en 7.735 caracteres toda a información que tiña para facer a reportaxe e que como mínimo merecería 35.000, e de quedarme dormida pola mañá o que me obrigou a poñer o velocímetro do coche en cifras de comoseenteremeupaimátame e a maquetar e entregar a solicitude de prácticas máis o curriculum para a CRTVG en menos de media hora, pois necesitaba unha tarde entregada ás forzas da natureza.

Non me deu tempo nin a depilarme polo que era a perfecta candidata para un anuncio de Gillette, pero non importa, alí só estaba eu -en estado puro- mailo mar coa súa masaxe anticelulítica. Había máis xente claro pero quedábame ben a frase. E falamos de liberdade e de saúde porque iso é o que inspira esa praia, e o mar co seu horizonte infinito. Pois iso, que quedamos novas. Esta tarde estiven lendo na terraza á caída do sol e que ben estaba. Julio Camba fixo que me lembrara de Scarlata falando dos negros e dos americanos do Sur e estúpidamente tamén pensei no moito que quería ela a terra roxa de Tara e no moito que quero eu a Vedra aínda que a terra sexa marrón como casi en todas partes.

Pouquiño a pouco funme quedando sen luz e todo comezou a perder a súa cor ó meu redor, resistinme a entrar na casa aínda co risco de quedar chosca e entón comecei a escoitar a música que chegaba dende Merín, a máis de 2 pero menos de 6 km da miña casa (son moi mala para as distancias). Era o Verea Rock. Non sei se tocaba Habeas Corpus, Ndno, Aphonic, Dismal ou Nao, eu non entendo de rock, pero para que vexades o nivel que temos, direivos que aquí viñeron grupos internacionais -daquela era o Vedra Rock-, que só actuaron en Madrid e Barcelona, e en Vedra, por suposto. Perdoade a crise chovinista.

Ó final entrei na casa, onde só se escoita Como yo te amo, e bebín pola botella, sí, mamá, bebín a morro, porque a min así a auga sábeme mellor, ¿que queres que faga? Pode que sexa unha mala filla pero non penso que iso sexa cuestión de educación. Pasámonos os tres primeiros anos da nosa vida chupando da teta e do biberón para que despois nos digan que beber pola botella é un mal hábito, ¡pois non señor! He dicho.

Fai 22 anos...

2006-05-23T14:56:00.000+02:00

...atopábame nesta situación:

¡É unha nena e chamarase María!

GRACIAS a toda a xente que quero, por moitas cousas.

P.D. ...e moitos bicos a tod@s @s meus blogueir@s fieis: Sara, Eli, Bianca, Iria, Acedre, Antón... e a todos os que vides por aquí e me deixades comentarios que me alegran. XD

Na flor da vida

2006-05-21T05:13:00.000+02:00

O martes cumplo 22 anos. E xa comezo a notar que non me gusta esto de cumplir. Agora, sinto máis ca nunca que calquera tempo pasado foi mellor e sei que é un sentimento inútil e absurdo onde os haxa porque a loita contra o tempo está perdida de antemán. Simplemente penso que os anos de esplendor xa quedaron atrás. Cando era máis nena e alguén me preguntaba a idade para acto seguido decir frases como "Estás na flor da vida", eu sorría orgullosa e pensaba "Xa ves", sentíame envexada pola xente maior ca min, porque eu estaba na flor da vida, mi madriña, onde calquera quere estar e permanecer por sempre. Agora xa non estou na flor. Eso era ós 15 ou por aí. Quince, años, tiene mi amor. Agora entristéceme ver que sen darme conta xa me vexo maior a min mesma. Que cando me refiro a nenos de 17 ou 18 anos, falo de adolescentes.

-"¿E eran guapos?"

- Eran adolescentes

Non me gusta nada crecer. Sei que sona a tópico e que antes ca min xa o dixo Peter Pan, que foi el o que inventou o país de Nunca Jamás, pero é certo. Eu non quero crecer. Non estou preparada para entrar no mundo adulto ó que me vexo empuxada de xeito violento. Sobre todo porque sei que estará aí sempre, agardando por min, e este tempo xa non vai volver nunca. Nunca. Nunca. Estremece pensalo. Sei que crecer, é algo ineludible, pero eu tan só pido un pouco de tempo máis. Porque me sinto tan nena... Son tan inmadura e infantil. ¿Sabedes? Eu non quero que chegue o día no que non poida cantar cancións collendo o bote de desodorante e mirando o meu reflexo nos cristais. E non me digades que non teño que deixar de facelo, porque eso miña nai non o fai. Nin as outras nais. Eu non quero deixar de ser nena.

Hoxe estiven vendo esta páxina. Vale, xa sei que é contraproducente no meu estado, pero eu son das que cando sufro un desamor escoito baladas en vez de música heavy. E decidín que as cancións de cando era nena, van ser as cancións da miña vida, vanlle poñer letra e música ós meus días. E así, ó mellor, consigo levarlle un pouco a contraria ó tempo, e seguir indo ó revés do mundo.

Dicen que la felicidad

es difícil de encontrar

pero no es cierto

que divertido es ser feliz

si te sientes

entre amigos de verdad.

Ya lo ves que fácil es

el truco es sonreír

aunque todo vaya mal,

las cosas cambian al final.

Cada mañana al despertar

simplemente hay que decir

que divertido es ser feliz.

Son 80 días son

80 nada más,

para dar la vuelta al mundo

Londres, Suez, también Hong Kong, Bombay,

Hawai Tijuana y Singapour.

A festa das nosas Letras

2006-05-18T02:38:00.000+02:00

Onte saímos á cidade porque hoxe é día de festa, Día das Letras Galegas. Foi unha boa noite xa só porque foi desas noites de verán nas que todo o mundo sae á rúa porque se está xenial e podes pasear e pasalo ben sen pecharte entre catro paredes. Hoxe durmín moito e agora escribo tarde porque os meus días nunca rematan ás 12. Á tardiña estiven a ler a Casares, lectura obrigatoria pero agradable e aínda que este ano o Día está dedicado a Manuel Lugrís Freire, para a miña homenaxe particular á nosa lingua bonita, escollín unhas poucas letras galegas, máis ilustres que as miñas, do escritor ourensá.

"(...) Había unha señora parlanchina, sen subconsciente, que me tiña alucinado. Sendo fea como unha cabra, falaba das feas cun desprezo digno dunha beleza distante, case estratosférica. Un día situou o listón da súa audacia a gran altura. Esquecéndose de que era pequena e algo rebolo, tipo pipote, dixo unha frase fantástica: "A min a xente gorda dáme noxo". O peor foi que outras dúas gordas, menos gordas ca ela, se puxero coloradas."

Pero o peor de todo é que hai moita xente así, sen espírito autocrítico. E a iso non se lle chama non ter complexos, senón estupidez. De sempre.

Licenciada

2006-05-14T23:42:00.000+02:00

Xa estou licenciada. É un decir pero sí. Agora só quero intentar convencerme ou esperar a que cando sexa realmente xornalista (se é que algún día o son), esta profesión me convenza de que é "a mellor profesión do mundo" como dixo o noso padriño Alfonso Hermida. Nada me faría máis feliz que sentir que é isto o que quero facer, o que quero ser de maior.

P.D. Quero desmetir os rumores sobre o meu ambarazo. Son os riscos de optar polo corte imperio, jeje. Tódalas fotos aquí, no meu recuncho.

Xuntos de novo

2006-05-08T01:09:00.000+02:00

E volvemos a ir por aí. A coñecer novos escenarios. E volvemos a facer o parviño diante da cámara. E dos espellos. Xa nos tardaba a todos. E por iso todos volvemos a ser un pouquiño máis felices. Xa sabedes, son esas pequenas cousas... Que da igual se a música non soa cando debera, non nos importa facer o ridículo diante dun público... o importante para nós é estar xuntos. E onte non me levantei moi contenta pero o mellor dos días non é como empezan senón como rematan.

Va de sexo

2006-05-03T03:19:00.000+02:00

Ahora que el vídeo de Amo a Laura (y no voy a hacer ningún comentario al respecto) está tan de moda, pensé que sería interesante dejaros aquí un enlace para que respondáis a un Test de Pureza que encontré por ahí. Es para saber cuan castos sois partiendo de que el 100% de pureza lo representen esos que aman tanto a Laura que no serán ellos los que arranquen la flor que la destruya, noooo, no serán ellos. A mí me dió un porcentaje de pureza del 83,9%, lo que es bastante preocupante pero qué le voy a hacer. Y éste es el comentario que la amable "máquina" me dedicó: Eres lo que se llamaria una ciudadana común y corriente, que disfruta del sexo, pero a la que las cosas extrañas la desconciertan. De seguro muchas de las preguntas de este test te arrancaron un sincero "y eso lo hará alguien?!" Pues sí, la verdad es que sí que me lo arrancaron, sí. Pero bueno, cada un que faga do seu cú un pandeiro. Si os animáis a hacer el test y os atrevéis, podéis dejar también el resultado y así ya tenemos materia prima para futuros cotilleos, jeje. "Uf, mira, aquella tiene mácula, sííí, mucha mácula... y aquella, buf, aquella se pasa todo el día haciendo crucigramas y aplaza siempre lo "otro" para mañana". En cuanto a mí, mis piernas hablan por sí solas. Un día de estos cualquiera me confunde con la Laura esa, jeje. ;0)

Da TVG a Broadway

2006-04-23T02:08:00.000+02:00

"LUBA TV pretende ser unha plataforma visual para que a mocidade poida presentar e difundir o seu traballo nos terreos da arte, o deporte, a música, a dramática, a danza e outras disciplinas.

O programa parte como elemento central da liga universitaria de baloncesto, que se celebrará no pavillón de deportes do campus vigués, desde onde o presentador Raúl Piñeiro guiará o programa para enlazar logo coas distintas actividades artísticas que se amosen. Esta novidosa Liga, na que os equipos son mixtos, conta coa colaboración dos tres campus galegos e do portugués de Porto, iniciando así a primeira liga televisiva universitaria galego-portuguesa.

O baloncesto serve a LUBA TV como reclamo para conectar coa mocidade galega, a través dun deporte dinámico que ten unha imaxe positiva. Como premio, o programa entregará ao equipo gañador unha viaxe a EE.UU. para asistir a un partido da NBA.

Mergullando nas materias artísticas que toca o programa, a música apostará polos valores da cultura autóctona, polos grupos galegos e portugueses; o baile atenderá a distintas formacións de danza moderna; os duólogos presentaranse como unha especialidade cómica para a crítica e o humor, cuxos intérpretes se seleccionarán dos tres campus galegos, e tamén haberá reportaxes sobre o deporte base. O novidoso espazo tamén dará oportunidade a un equipo de xente allea ao programa para que filme a súa visión do que sucede nunha gravación de LUBA TV, que exercerá como director convidado."

"(...) na sección duólogos, dous estudantes de Xornalismo, María e Eliana, e un de informática, Alfonso, terán a oportunidade de amosar o seu talento;"

E amosado quedou. Menudo taslento. O meu telefón non deixou de soar en toda a tarde. Tiven ofertas de tódalas productoras galegas e algunha que outra que chamaba dende Madrid. Terei que contratar a un representante porque non dou feito. En fin... Estou contenta. Non estivo mal para ser a primeira vez. Xa pasei 40 veces a gravación no vídeo esperando que na próxima peche un pouco máis a boca pero non hai maneira. "Ti tes moita expresividade na cara e moita desa expresividade é gracias á boca" (Sara dixit). Adoro a esa xente que convirte os defectos en virtudes. Os meus, claro. Miña irmá capturou moitas imaxes no ordenador e hai algunhas que non teñen perda. Hai unha que titulei "extreñida" e a outra púxenlle "Alien Resurrection" pero non as vou poñer porque me da vergonza. Para compensar poño a serie "Abre los ojos" e dedícolla a Alfonso que saberá porqué e a Raúl que ó mellor non se lembra. Non sexades crueis cos comentarios que fixen un gran esforzo por amosarvos o meu talento. En serio, son boa actriz.

Para os que non tivestes ocasión de vernos e vos interesa, o vindeiro sábado ás 4:25 PM podedes poñer a galega e deixar que os "valores da cultura autóctona" ou os "novos talentos galegos", como prefirades, entren nos vosos fogares. Interésame a vosa opinión.

Ya lo pensaré mañana

2006-04-18T22:16:00.000+02:00

Por favor, quiéreme así. Vuélvete loco por mí. Soy egoísta, caprichosa, orgullosa, ingrata, celosa, infantil y presumida, pero sueño con que me ames por encima de todas las cosas. Te haré daño. Te haré creer que no me importas nada. Te diré que te odio. Preferiré morir antes que decirte que me muero por ti. Te pediré más de lo que nunca yo te daré. Jamás sabrás que te necesito para vivir. Nunca. Sólo quiero que me quieras igual. A pesar de todo. Que me quieras así. Porque sí. Y aunque te vayas porque no puedas soportar el dolor, quiero que no me olvides, que me lleves dentro, que me ames siempre, que no seas feliz sin mí. No me digas que es imposible. Por favor.

De santa non teño nada

2006-04-16T01:15:00.000+02:00

Dous días de escapada por terra astur que deron para moito. Houbo tempo para todo. Para gastar os cartiños en paraíso-Ikea, para cear cos amigos que pasan as vacacións por alá e para ver lugares bonitísimos que me confirman o que xa sabía, que me encanta Asturies. Un bo resumo, ¿non si? Esta semaniña é a caña. Que sexa todo o santa que queira pero que siga a figurar no calendario cada ano porque mentres os nazarenos se axustan o capirote, os costaleiros rompen o lombo, os famosos choran ó paso da virxe de turno, a xente se arrebola sobre as imaxes para tocarlle un cacho do manto ou da peluca de pelo natural (o que hai que ler) ou o que é peor, arrebolan ós seus fillos -¡fanáticos!-, e algún que outro tolo se autoflaxela, pois mentres ocorre todo iso eu teño tempo para descansar e non facer nada ou o que me pida o corpo que falta me fai. E nada, se queredes saber algo máis desta curta viaxe visitade a páxina de Sara que seguro que algo escribe (ji,ji, ¡¡presión!!). Bicos a tódolos demiños que anden por aí entre tanta procesión.

Rapazas de catálogo no paraíso mesmo

"Cudillero, municipio de excelencia turística" en sepia

Cudillero e máis eu a toda cor

Cultura gratis e Rotondas con ás

2006-04-12T17:13:00.000+02:00

Hoxe non é día para estar na casa senón por aí, paseando polos carreiros da aldea máis bonitiña do mundo. Fai un momento estaba a ver a través da ventá unha nube feitiña como ela soa e pensaba que sería ideal para botar unha sestiña. Agora xa se desfixo. É o que teñen as nubes, que non paran quietas e agora eu estaría no chan. Tras este bucólico inciso direivos que onte, fedellando pola rede, atopeime coa primeira editorial galega que publica na web, Ediciós da Rotonda. Pode que moitos de vós xa sepades dela pero para os que non tedes nin idea direivos que é un proxecto único en Galicia para a producción de contidos de libre distribución, o que significa que podedes descargar de forma gratuita as obras ou contidos que ofrece este portal xa que están publicados baixo a licencia Creative Commons. Os autores maila editorial renuncian ó monopolio sobre os dereitos de autor e ceden algúns para que a obra se poida copiar e distribuír de maneira libre e gratuíta. Mira por onde a SGAE non pode quitar tallada disto. De momento, a editorial só conta cunha novela, O home inédito, de Carlos G. Meixide pero pareceume interesante transmitir a existencia desta, insisto, proposta pioneira en Galicia. Se visitades a web veredes que ofrece moitas posibilidades ós usuarios tanto de descarga de contidos como de interactividade. Anímovos a que botedes unha ollada por alí.

Pasar páxina

2006-04-11T00:12:00.000+02:00

- (...)Pero ¿que significa "domesticar"?

- É unha cousa demasiado esquecida -dixo o raposo-. Significa "crear vencellos".

- ¿Crear vencellos?

- Claro -dixo o raposo-. Ti non es aínda para min máis que un rapaciño semellante a outros cen mil rapaciños. E non me cómpres para nada. Tampouco ti tes necesidade de min. Para ti eu non son máis que un raposo semellante a outros cen mil raposos. Pero se ti me domesticas, teremos necesidade un do outro. Ti serás para min único no mundo. E eu tamén serei para ti único no mundo...

- Empezo a comprender -comentou o principiño-.

(...)

- A miña vida é monótona. Cazo galiñas e os homes cázanme a min. Todas as galiñas se parecen e todos os homes se parecen tamén. Por iso me aburro un pouco. Pero se ti me domesticas, a miña vida estará chea de sol e coñecerei un ruído de pasos diferentes de tódolos demais. Os outros pasos fanme meter baixo a terra. Os teus chamaranme, como se fosen unha música. Ademais mira. ¿ves alá os campos de trigo? Eu non como pan. Para min o trigo é inútil. Os campos de trigo non me recordan nada, e iso é triste. Pero ti tes os cabelos dourados. Se me domesticas será marabilloso. O trigo, que é dourado tamén, traerame o teu recordo e gustarame escoitar o ruído que fai o vento entre as meses.

(...)

Canto te quixen. Agora pregúntome como puiden quererte. E pregúntome cómo eres capaz de dicir esas cousas, de facer tanto dano, se ti tamén me quixeches. Equivoqueime. E ti fixeches todo o posible para que me equivocara. Esforzácheste moito en facerme pensar que eras outra persoa porque querías que te amara. E cando queres algo, loitas por iso, ben o sei. Non me doe perderte porque tampouco sinto que sexa unha perda. Non me doe verte porque xa non te necesito. Xa non me does ti. O que me doe é a mentira. A mentira que eres ti. E non sei por qué tiven eu que caer na túa mentira, por qué tiveches que quererme a min. Que parviña son. Cada día que pasa síntome máis liberada, máis feliz, porque logrei desfacerme de ti, porque podes estar preto, podo terte cerca, pero xa estás fóra da miña vida. ¿Quen che ía dicir a ti que aquel día era o último?¿Como ías pensar que todo remataba con aquelas palabras? Agora terás que levalas contigo sempre porque eu non quero o teu perdón, porque non che perdoaría pero porque tampouco mereces a oportunidade de pedilo. E xa está. Dende agora o que sexa de ti a min xa non me afecta. Por fin.

Supoño que quería darme ánimos hoxe e deixar de pensar no tonta que fun por estar aí sempre para ti. Por iso me lembrei de aquel día en que miña nai me axudou a buscar unha maneira fermosa de dicirche "Quérote" e me leu este fragmento do Principiño. A min non me fixo falta mentir para que me quixeras e eu sigo sendo a mesma que era daquela. Durante todo este tempo intentei ser unha boa amiga porque fuches moi importante para min e négome a deixar no camiño ás persoas coas que fun feliz. Téñoo pasado mal pero sempre te necesitei, sobre todo porque sempre pensei que ti me necesitabas máis. Porque cría que darche a espalda era o camiño máis fácil, o camiño que seguían os outros. Ademais, nunca deixei de confiar en que un día estarías ben e que os constantes altibaixos deixarían de joderche a vida. Fun unha boa amiga. Para moitos fun tonta. Eu nunca me sentín tonta senón orgullosa. Agora sí que me sinto así. Pero bueno. Non debo arrepentirme nunca de querer de verdade nin de amar de verdade. A tristeza mellor déixoa para aqueles que son incapaces de facelo, que so queren e aman de mentira.

"Mami, quérote"

Lunares

2006-03-29T11:03:00.000+02:00

o o o o o Me encantan los lunares. Los estampados de lunares. Porque los lunares en la piel no me gustan. Y estoy de suerte porque ahora se han puesto de moda. Quiero unas catiuscas de lunares, camisetas de lunares, unas converse de lunares, incluso quiero ir a Sevilla y comprarme una gitana con vestido de lunares o o o o o

A facultade

2006-03-10T11:36:00.000+01:00

Por aquí me ando. Na miña facultade. Este é o edificio que nos últimos catro anos foi testemuña de... min. Cando a vin por primeira vez, pensei que non puidera ter escollido mellor o que quería estudar porque me pareceu perfecta. Preciso de días de sol para ser feliz, ou para sorrir máis se cabe, e tamén necesito lugares bonitos nos que pasar o tempo. Os días e lugares tristes e deprimentes provocan que me sinta mal. E xa sei que son emocionalmente inestable, pero o certo é que os "antros" provocan efectos en min nada desexados. Por iso pensei que era perfecta. Luminosa, elegante, ampla pero ó mesmo tempo acolledora, limpa e, aínda por riba, de deseño. Siza sabía que eu estudaría xornalismo. A verdade é que teño pasado moito tempo aquí, aínda que cada vez menos, todo sexa dito. Na resoante cafetería de Suso, co seu particular tempo de reverberación; nas aulas, coas súas cadeiras imposibles; nos estudios de radio, xogando a ser algo; nos pasillos, baixando e subindo rampas todo o día; en reprografía, con Esther e o seu eterno bo humor; e ata na herbiña retozando namorada ou comendo "unheladodelápiz". Sei que a botarei de menos porque á fin e ó cabo, levouse moito de min.

A dieta

2006-03-09T00:53:00.000+01:00

Hai dúas cousas sen as que non podo vivir: unha é o chocolate e outra a coca-cola. Pero dende o luns estou aprendendo a seguir adiante sen elas (aínda que poderei permitirme o luxo de cando en vez). Iso sí, o de buscar imaxes en google foi unha auténtica tortura. Aínda así, alégrame saber que estou comendo sano, sano. A ver se consigo un cuíño xeitoso e o famoso ventre plano de aquí a dous meses. Aínda que supoño que acabarei sen tetas e sen cara porque un sempre adelgaza onde menos lle fai falta. A ver...

Peso actual: 54,6 kg

Cero

2006-03-02T21:56:00.000+01:00

Y así se sentía ella. Un cero a la izquierda para él. " À gauche", pensaría, porque estaba estudiando francés. Y eso le dolía. Le dolía mucho.

¡ Vámonos con Loli! ¿A onde? ¡¡¡¡¡¡A Verín!!!!

2006-02-26T03:15:00.000+01:00

Ti tamén podes ser Loli... ¡¡¡¡Por O €!!!!! E que ben mo pasei no Entroido verinés !!!!!! Esa cea de comadres, esas charangas, esa raína, eses cigarróns, esa procesión das velas brancas, ese pregón... ¡¡¡Esa Emmiña eh, eh!!! Se se puidera explicar, faríao, pero hai que estar alí. Tódalas fotos están aquí, no meu recuncho. Ide, ide, que non teñen perda.

Radiofórmula

2006-02-22T20:55:00.000+01:00

Non daba durmido. Durmo moito cando non debera e despois, cando debera non teño sono. E así ando, ó revés do mundo. E puxen a radio. Puxen os Cuarenta. Eu son filla da radiofórmula. Pésame bastante o de non ter unha cultura musical que vaia máis alá dos “hits” do momento pero esa é a verdade. Gústame a boa música. Sobre todo gústame Bob Dylan. Miña nai di que me parezo á miña madriña. Miña madriña non ten ningún parentesco conmigo, é a mellor amiga da miña nai dende a facultade, pero a xenética non ten nada que ver neste caso. Dicía o mesmo cando tiven a miña etapa pseudo-hippy, que me parecía a ela. Estaba a contar que me gusta a boa música e Bob Dylan, e canturreo nun perfecto spaninglish, Mr. Tambourine Man pero non vou máis alá. Pola contra, se me preguntas cal é o número un na lista Del 40 al 1 seguramente o saberei. O caso é que non daba durmido e acendín a radio. Soaba o último single de La oreja de Van Gogh, Muñeca de trapo, e pensei que todas as súas cancións me soan igual e pensei no tempo no que non deixaba de escoitalas. Buscaba atopar nesas letras algunha historia que se semellara á miña. Que me lembrara que non estaba soa niso, que alguén nalgures xa vivira o mesmo ca min e escribira logo unha canción. E pensei que iso é o que buscamos todos na música. Sentir que é un reflexo noso. E despois soou Maná. E non sei por que lembreime de Riveira. Riveira escríbese con “b” pero os que somos dalí escribímolo con “v” e tampouco sei por que. Acordeime do día que comprei a miña primeira super pop. Regalaban o colgante de Mark Owen. E dinme conta de que non debo ser tan cruel coas fans de Bisbal cando as vexo chorar histéricas, porque eu tamén vivín esa etapa. Porque eu tamén fixen cousas absurdas – Te lo juro por Take That-. Iso sí, eu identifícome máis coa fan beatle, nesa imaxe en blanco e negro gritando de xeito hiperfemenino e intentando tocarlle coa puntiña dos dedos a Mark ou a Robbie, sobre todo. Debe ser un pouco pola estética, que me gusta máis, e outro pouco porque prefiro pensar que fun fan (fan fun) dun grupo máis á altura dos Beatles ca Bisbal. Despois pensei en cando cortei o pelo. Eu fun ca miña foto de Mark e díxenlle á estilista que quería ese corte. Aí comezou a peor etapa-pelo da miña vida. Non sei canto recei para que me volvera medrar. Despois escoitei a Nek, que tamén me soa un pouco coma sempre, e con el viñeron as lembranzas do meu primeiro amor. E tamén de Laura. E de cómo un nome se pode cruzar na tua vida facéndote sufrir máis dunha vez. E de Pili. A miña profesora de historia, que era capaz de falar de amor cun nena de 12 anos. E con Amaral lembreime do rapaz do outro venres e de que quedaramos en vernos pola Estrada e de que non o vin. E deron as seis. E comezou Anda Ya. Pouco despois unha voz que imitaba a Rajoy cantaba “No sé que tiene el estatuto que me vuelve loco, que me vuelve loco” e souben que tiña que durmir porque senón mañá estariamos nas mesmas. Agora que remato de escribir -estou co portátil metidiña na cama- escoito Hung Up de Madonna, pero eu non podo parar de pensar na Loli de Alcorcón e dos días de entroido que vou pasar en Verín. E canto... Time gous by, con Loli, vámonos con Loli!! E xuro que non estaba preparado, e está mal que o diga eu, pero a verdade é que este post saíume redondo. *<;0)

Una de gañanes

2006-02-20T17:48:00.000+01:00

¡Menudas mini-vacaciones! Después de 4 días en los que mi única actividad ha sido dormir de día y salir de noche, haciendo algún que otro esfuerzo para ingerir alimentos, ya estoy aquí de nuevo concienciándome de la vuelta a la normalidad. Me hacían mucha falta estos días porque necesitaba no pensar en nada y volver a compartir mi tiempo con mis amigos y no con toda esa gente "anónima" que estudia en la biblioteca. Y "el tiempo pasó, como una estrella fugaz...". Uff, cualquiera diría que me paso los días en la biblioteca (no penseis

mal de mí), je, je. Sin embargo, el sábado casi sufro un ataque de ansiedad nerviosa y todo se lo debo a unos gañanes asquerosos, hijos de puta, cabrones, pedazo trogloditas en celo con camisa, que consiguieron amargarme la noche aunque no dejara de sonreir mientras una vocecilla susurraba "Dientes, dientes, que es lo que les jode". Y no era la Panto. Tenía tantas ganas de salir...

Sobre todo después de una tarde decimonónica a la luz de las velas que nos brindó el apagón generalizado en Vedra y ayuntamientos colindantes. Los gañanes hicieron un cerco a nuestro alrededor y empezaron a joder la marrana empujándonos y frotándose contra nosotras dado que es la única forma que tienen de correrse de gusto. Tío, no vuelvas a tocarme. ¿Pero quien te crees que eres? No me creo nadie pero no vuelvas a tocarme ni un poco. Y se pone chulo. Que si somos creídas, que si las hay mucho mejores que nosotras, que si nos hacen así nos ponemos todas locas... ¿pero qué cojones hacía allí tocándome los güevos en vez de ir a buscar a otras "mejores" o al baño a hacerse una paja?

Me sentí impotente, porque le ofrecí unas hostias una vez pero no dos, porque hasta los veía capaces de partirnos la cara. Pero antes de irme de allí amedrentada, me muero. Y aguanté. Y reflexioné sobre tantas cosas. Pensé que a veces ser una tía es una putada, cuando la fuerza física es necesaria. Necesitaba que llegaran mis amigos en ese momento, para llorar como una niña y para que me defendieran como caballeros, como yo no supe hacerlo porque nunca me apunté a clases de defensa personal. Porque además llevo tacones, medias, falda, una ropa preciosa que si me rompen entro en parada cardiorespiratoria, y tengo el pelo largo y eso es sinónimo de una derrota segura. Sería humillante que todo el mundo me viera en el suelo en bragas, con la falda en el cuello y las medias con agujeros.

Si fuese en tenis y vaqueros o con una estúpida camisa estaría en las mismas condiciones que los gañanes y entonces quizá no me importara llevar tres hostiones porque almenos creo que sería capaz de golpear sus sucios testículos. Pero ¿tengo que vestirme pensando en que puedo encontrarme con estos individuos? Ni de coña. Nadie va a impedir que haga lo que me de la real gana. Al final se largaron y la noche continuó sin sobresaltos.

Noquepoenmídegozo

2006-02-15T15:20:00.000+01:00

Ben certo é iso de que a mente é incapaz de imaxinar o que o corpo pode dar de si. Acabamos o traballo e agora quédanme catro días por diante para dedicarme plenamente a min. Non os penso desaproveitar, ¡¡yuhuu!!

As miñas Pichus

2006-02-01T02:20:00.000+01:00

Un día alguén me dixo que non as mencionaba nada por aquí, neste "universo virtual de fucsia y lentejuela". Pois aquí están. Elas son as miñas pichus. Hai xa catro anos emprendimos un camiño que nos deu a oportunidade de coñecernos. Sempre falamos das etapas que un ten que ir vivindo e deixando atrás para quedarse coas lembranzas e coñecer cousas novas e aínda que todo o que nos pasa sempre é único e irrepetible hai historias e persoas que son especialmente importantes. Estes últimos catro anos compartín a miña vida con vós e fomos madurando xuntas aínda que nunca nos esquecimos de ser nenas. Sinto que estivestes aí sempre que vos necesitei, que foi moito moito e sinto que nada puido ser mellor do que foi estando ó voso lado. Parece que isto xa remata, e sei que non é unha despedida nin nada parecido pero todos sabemos que as cousas xa serán doutra maneira, diferentes. Só quería que souberades que sinto que tiven moita sorte porque din coas mellores rapazas de toda a facultade, que foi incríble todo o que pasamos xuntas e que nada do que diga poderá expresar o feliz que me sinto cada vez que o penso. Sodes o mellor e o máis especial que me levo. Quérovos.

P.D. Mira se teño sorte que tamén fun dar co mellor rapaz de Xornalismo!! Gabi, gracias por TODO, hai moi pouca xente que teña o teu corazón e parece un tópico pero é certo. Gracias por aguantarme, por ser o mellor compañeiro que alguén pode soñar, polos debates na cafetería despois de xantar, por decirme que dou ben en cámara e por ser o meu amigo. Acórdate de que tes un bautizo pendiente conmigo, je, je. Quérote cambrés. Xa tou chorando...

Pío, pío, pío..

2006-01-30T23:15:00.001+01:00

¡Qué día! Tenía miedo hoy por la mañana. Como siempre me parecía que no sabía nada de lo que había estudiado y en realidad tampoco sé cómo me salió el examen. No puedo decir que seguro que apruebo pero la sensación que tuve durante y tras el examen no fue mala, sino de bastante paz. Me siento orgullosa de haberme presentado y de enfrentarme a mis fantasmas. A veces paso demasiado tiempo pensando en la excusa que me daré a mi misma para no presentarme a un examen. Aún no logro explicarme qué me pasa porque nunca fui así, siempre tuve nervios ante un examen pero nunca se me pasaba por la cabeza no presentarme y sali huyendo. Desde el año pasado, en cambio, se me hace muy difícil hacer frente a mis responsabilidades y eso me afecta mucho. En estas épocas me cuestiono a mí misma, y mis capacidades. Pienso que no soy capaz de memorizar temas y que me cuesta todo mucho más que hace 3 años por ejemplo. Tampoco soy capaz de estudiar varios días enteros y seguidos aunque haga un plan de estudio con las mejores intenciones del mundo. Sé que siempre fui un poco vaga en este sentido, siempre dejé todo para el final y sé que no soy una estudiante ejemplar si analizo mis métodos. Pero cuando había que ponerse me ponía y punto, y mis notas nunca revelaron los fallos de mi método sino todo lo contrario. A mí me gustaba ser la mejor, me satisfacía sacar buenas notas y nunca lo hice pensando en un futuro, la verdad. Ahora sí pienso en el futuro. Y no veo mi futuro. No me gusta lo que hago porque no siento que me esté aportando nada. Creo que no quiero ser periodista pero tampoco sé lo que quiero ser. Ojalá tuviera un sueño por el que dejarlo todo y arriesgarme, pero no lo tengo y me encuentro fatal. Si lo tuviera lucharía pero ¿que puedo hacer si no lo tengo? Ya no me gusta estudiar. No sé que hacer. Y me resulta muy difícil explicar lo que siento, incluso me parece que nada de lo que llevo escrito hasta ahora expresa lo que siento verdaderamente. Tengo muchas ganas de acabar la carrera, quiero quitarme de encima este peso porque no me gustaría dejar las cosas a medias pero no sé que voy a hacer. Dicen que el mañana es una hoja en blanco pero a mí se me hace muy difícil escribir el guión. Todo el mundo que conozco lo está escribiendo aunque luego la vida se encargue se cambiar. Y yo no. Tengo un vacío existencial. Sólo espero que la gente que me quiere me ayude y me proteja porque parezco un pollito que acaba de salir del cascarón.

P.D. Y odio escribir post tan largos.

Tengo Fotolog

2006-01-26T01:57:00.000+01:00

Hoy fuimos a comer al turco. Me confieso adicta al quebac. Sufría una especie de síndrome de abstinencia, también llamado antojo, e invitaba a todo el mundo a venir conmigo. Le hice una foto para colgar en mi diario fotográfico o fotolog (no sé por qué no dejo de buscar sinónimos a todo lo que digo) pero después de aplicar mecánicamente determinados criterios de selección interiorizados, fue excluída del temario del fotolog por lo que no será publicada/emitida para el conocimiento de la audiencia, audiencia de la que, por otro lado, carece dicha fotolog. Creo que estoy desvariando. Realmente, la fotolog la creé para mí pero tampoco me importaría que la visitarais. Así que aquí os dejo la dirección (por si obviais el mensaje subliminal en forma de link que añadí a la columna de la derecha): www.fotolog.com/mariquinhass/. Me voy a dormir porque lo necesito.

And the Oscar goes to...

2006-01-23T23:12:00.000+01:00

Ojalá fuera así. Delgadita y esbelta. No es un tema que me coma la cabeza porque afortunadamente estoy a gusto conmigo misma y me quiero bastante, pero también sé que podría mejorar mi aspecto físico si adelgazara un poco e hiciera ejercicio. Lo de la altura es irremediable y también sé que jamás tendría esa cinturita de avispa ni esas caderitas inapreciables. Del bronceado perenne ya ni voy a hablar. El caso es que me enamoré de este modelito, fue algo a primera vista y me encantaría ir así vestida al acto de licenciatura. Me parece sencillamente perfecto. Mi hermana dice que parece el uniforme de una chacha. A mí me da igual lo que piensen los demás. Cuando tengo dudas pido opinión, cuando estoy completamente segura, ni opinión es la única que cuenta. Y en este caso, estoy completamente segura. Si yo me siento elegante y guapa, los demás ya pueden decir misa, a no ser que aparezcan Carrie Bradshaw o Sienna Miller y exclamen: "¡Chica, pareces Britney Spears!". No sé como me quedaría el modelito, tendría que probarlo, pero tengo la ligera impresión de que no me sentaría bien. Quizá no estemos hechos el uno para el otro. O sí, quién sabe... Los zapatos que quiero comprarme, estilo Marilyn, años '50, de plataforma y tacón, que dejan intuir los deditos, me van geniales con el conjunto. En mi mente todo es perfecto. Trasladadas, mis ideas a mi cuerpo, la cosa suele variar. Le pasa a la gente con demasiada imaginación, que se suele pegar la ostia cuando aterriza. Aunque este tipo de ostias, derivadas de mis eternas frivolidades, no sean demasiado graves ni dolorosas.

Zzzzzz

2006-01-16T16:17:00.000+01:00

Me duermo. Me estoy quedando dormida en este aula en la que hay tanta radiación que te duele la cabeza nada más entrar. Estoy mal acostumbrada. Sé que dormir 12 horas al día no es bueno porque me paso media vida en la cama, pero es que adoro dormir y adoro mi cama. Durante el día de hoy, mi camita abierta para mí con sábanas de franela ha sido una fantasía recurrente. En mi cama, aunque no duerma, es donde mis sueños se hacen realidad y donde me siento realmente segura, a salvo de cualquier contratiempo. Allí nada puede hacerme daño. Hoy la echo de menos porque sólo dormí una hora. Estoy agotada por el sueño y también porque la tensión me deja hecha unha mierda. Por la mañana tenía ganas de vomitar pero no podía y agradecí el atasco que me obligó a conducir despacio. Ahora ya me encuentro mejor aunque pensar en esa empanada me provoque arcadas. Juro que jamás volveré a comer empanada, al menos durante una temporada. Cuando llegue a mi casa, me ducharé, me meteré en la cama y estaré calentita. ¿Se puede soñar con un placer mayor? Hoy no.

¡¡FELIZ AÑO!!

2006-01-02T00:23:00.000+01:00

Y aquí seguimos un año más... Quería escribir el día 1 pero sin apenas darme cuenta ya es día 2. Es lo que pasa siempre y me da mucha rabia empezar así. LLegas a casa cuando ya amaneció y te metes en la cama (acto especialmente placentero este día después de que mis pies hayan aguantado bastantes horas y aún más bachatas encima de esos zapatos de -espera que lo mido- 8 cm de tacón, lo que, por cierto, me covertía en una esbelta joven de 1,70 de estatura) dispuesta a pasar en sueños la mitad del día siguiente. Cuando te das cuenta, como yo ahora, ya es día 2 y no hiciste nada "especial", en fin... Para especial, la cena de ayer-anteayer. Desde hace 3 años es uno de los mejores día del año para mí. Mi padre, mi madre, mi hermana y yo juntos comiendo angulas y carne asada sobre una mesa con mantel rojo. Y después las uvas. Y qué nerviosa me pongo por el temor a no poder con las 12 y tener mala suerte el año que llega. Al final pude y luego eché alguna lagrimilla por culpa de los mensajes tan bonitos de la gente que me importa y por lo feliz que soy. A pesar de que me viniera la regla, estuviera descompuesta como consecuencia de lo anterior y el pelo me quedara regular. El caso es que ya estamos en el 2006 y yo estoy dispuesta a ser más feliz aún. Quiero mejorar en todo. Sólo me queda decir por enésima vez, aunque no por ello con menos entusiamo, ¡¡FELIZ AÑO!!

Tocador en Navidad, por fin!!!

2005-12-25T13:37:00.000+01:00

¡Ya es Navidad! Este año no mi hermana y yo no íbamos a tener regalos pero al final mi madre se apiadó de nosotras y hoy por la mañana había unos paquetitos debajo del árbol. Un pijama rojo con una mariquiña para mí y unas botas de esquimal, de estas con borreguillo por dentro, para mi hermana. No me gusta hacerme mayor porque tus padres te hacen consciente de la debilidad de la economía familiar y se libran de los remordimientos de conciencia. Con 5 años no te van a decir: "Mira, este ano tivemos moitos gastos porque pagámosche unha viaxe moi cara a Praga e a Budapest; á túa irmá, para que non se diga que hai favoritismos nesta familia, ímoslle pagar unha viaxe a Londres, ademais, eres unha auténtica salvaxe comprándote roupa e aínda por riba para reis non queres unha cámara dixital calquera, nooo, queres unha de 300 €!! Así que este ano non hai Papá Noel." Con 5 años, y con 15, la casa queda llena de papel de regalo por todas partes el día de Navidad. Y yo, con 21, no he perdido la ilusión, aunque sepa de antemano que no habrá regalos. Y cambiando de tema, debo confesar que hoy dormí en cama de Papá Noel, mi madre vamos, porque mi habitación está en "obras". Aprovecho las vacaciones para cambiar la decoración y colgar mis baldas compradas en paraíso-Ikea. Por fin voy a tener tocador!! Quedará más o menos así, aunque en mi habitación las paredes son de color...¿Os gusta?

Bla, bla, bla...

2005-12-13T00:22:00.000+01:00

Hay días en los que hablo, hablo, hablo y hablo. Son esos días en los que mi madre suele decirme que parece que comí lengua y hoy es uno de esos días. Hablé mucho y no me gusta, porque repetí las mismas cosas un millón de veces a un montón de personas, hablé de temas de los que no debería hablar con cualquiera, pensé en alto una y otra vez y fui insistente hasta la pesadez. Debería haberme limitado a tomar mis sobres de Fluimil, a sonarme los mocos, a narrar de modo resumido mis venturas y desventuras durante esta semanita y a hacer preguntas del tipo "¿Cal é o plan de comunicación deste gabinete?". Pero no. Hablé por siete, hablé por los codos, como si me hubieran dado cuerda, como una cotorra, y ahora siento la necesidad de callarme durante algunos días. Tenía pensado renovar escribiendo sobre algo que me inquieta en este momento de mi vida, sobre amor y sobre sexo, pero no. No, porque estoy saturada de mi misma y necesito silencio de mí.

Pasado

2005-11-26T16:57:00.000+01:00

A veces los recuerdos te sumen en una profunda tristeza. Paso lentamente las hojas del álbum familiar y esos pequeños retratos de una felicidad pasada parecen inofensivos. Luego, en un momento de soledad soy consciente de su poder destructivo, de cómo se gravan en la mente y aparecen para recordarte lo q has perdido, lo q se esvaneció. No recuerdo exactamente cuando dejamos de hacernos fotos. Esas fotos sin ningún motivo aparente en las que no importaba estar en camisón y que tenían fondos espontáneos como una casa a medio construír. Donde una sonrisa auténtica era la única protagonista. Y después, pienso que hace mucho tiempo que ya no sonreímos así. La vida pasa demasiado rápido. De repente, te das cuenta de que nada es como antes. Todo son problemas, reproches, responsabilidades, infelicidad. De aquellas fotos ya no queda nada. Ni la familia, ni las sonrisas. Ni siquiera una casa a medio construír. ¿Cómo he llegado hasta aquí? No me gusta esto. Quiero ir marcha atrás pero sé que es un imposible. Pero a veces también resulta imposible vivir sabiendo que el pasado es sólo eso, pasado. Y que ya no volverá nunca.

Yo soy juancarlista

2005-11-23T02:18:00.000+01:00

Me gusta Juan Carlos I Rey de España. Aprovecharé que el tema está de actualidad para hablar de lo que pienso al respecto. No tengo ni idea de si soy monárquica o republicana, y me refiero exclusivamente al caso español porque es el que conozco. Mi familia es republicana y mis principios se basan en que todos, hombres y mujeres, somos iguales, nacemos iguales y deberíamos tener las mismas oportunidades. Y sé que me contradigo al ensalzar la figura de nuestro Rey pero no puedo evitarlo. Siempre digo que para mí es una cuestión de sentimientos, de patriotrismo en cierto modo. Considero que el Rey hizo mucho por la democracia en España, le devolvió al pueblo la soberanía, era lo que tenía que hacer pero lo hizo. En ese momento crucial supo actuar de forma admirable y a partir de entonces ha seguido haciéndolo durante 30 años. Puede parecer una tontería, pero si yo fuera reina me gustaría haber actuado en cada momento como lo ha hecho él. Hoy me emocioné mucho cuando lo vi a él emocionado en Tenerife, mientras escuchaba un cumpleaños feliz sinfónico. Me emociono muchas veces con él. Me sale de dentro. Para mí tiene una mirada tan limpia, tan tierna... siento que es una buena persona, humilde. Ningún presidente de los que ha gobernado desde que tengo uso de razón política (je, je) me ha transmitido esa bondad. Me siento orgullosa o mejor dicho me llena de orgullo y satisfacción que una persona como Don Juan Carlos sea nuestro embajador en el extranjero. He oído de todo encontra de la monarquía, y casi todos los argumentos me parecen legítimos, sin embargo, yo pienso así. No soy ni monárquica ni republicana. Ni monárquica progre como dice algún amigo mío. Yo soy juancarlista. Y le perdono que lea tan mal el telepronter con el discurso de Navidad.

Os nosos Bicos

2005-11-13T03:14:00.000+01:00

Éste é o cartel da obra de teatro que os de Andaravía estamos a representar. A emoción embárgame porque é o meu primeiro cartel. Polo tanto, e nun ataque de narcisismo sen igual, aquí amplío a segunda burbulliña dos pensamentos deste querubín tocado polas flechas do amor (na que obviamente saio eu).

Ah! E se vedes isto nalgures, ide correndo a mirar o lugar e a hora da función. Porque é xenial. Esqueceume mencionar o ataque de modestia. ;0)

Aquí e Aquí

2005-11-10T02:29:00.000+01:00

Se queredes facer un test para comprobar canto sabedes de min pinchade aquí. É entretido. Por certo, que guapos están os actores de Aquí no hay quien viva. Hoxe empezaron os novos capítulos e parece ser que todos pasaron pola peluquería. Están monísimos. A cabeceira tamén cambiou, e hai caras novas, un ecoloxista reivindicativo membro de aldeas verdes. Boísimo. Lucía está namorada del, tenta esconder que é unha "chicabien" e convírtese nunha "pijipi". A min tamén me chamaban así. E que tiven unha etapa pseudo-hippie. Cousas de adolescentes. Ay... como pasa o tempo. Uff, marcho que senón póñome nostálxica. Este venres vou ver unha obra de Luis Merlo (Mauri) e Teté Delgado á Estrada. Gorda, se chama. Encántame este actor. Xa vos contarei...

P.D. Este post ben podría servir como exemplo dunha boa redacción radiofónica. Frases simples que seguen a estructura básica Suj.-V-Pred. ¡Que horror! Non penso cambialo agora. Teño que ir limpar o meu baño que segundo miña nai comeza a semellarse a un urinario público.

Quen me ía dicir a min...

2005-11-09T01:37:00.000+01:00

... cando "roubei" este cartel en pleno proceso de decoración do meu cuarto, que o protagonista da obra se convertiría un día no meu profesor de teatro. Ninguén. Ninguén mo ía dicir porque ninguén o sabía. Vale, xa sei que é unha pregunta retórica. O caso é que a día de hoxe son alumna de Artur Trillo. Hoxe tiven a primeira clase con el, "Improvisación", e non sei se me castañeteaban os dentes por mor do frío ou dos nervios. Non che é calquera cousa, que o home xa ten un nome na escea teatral. ¿E se me di...? "Mira, María, poslle ganas pero fáltache talento". Porque el mencionou esa palabra. Talento. Talento. Polo que algo debe saber do asunto. Quería ver como traballabamos e viuno. Seguro que marchou para a casa pensando: "Aquí hai dous ou tres que teñen talento". Sei que os seus comentarios non serán tan despiadados como os da directora de casting de OT, sei que non me dirá:

A.T. - María, ¿qué estudias?

Menda - Periodismo

A.T. - Pois dedícate plenamente á carreira porque o teatro non te necesita

Menda -Pero... eu nunca serei unha boa periodista. Non teño talento.

A.T. - ¿Tampouco? Vaia por Deus... Non sei que imos facer contigo.

Pero gustaríame pensar que pensa. Bueno no. Bueno, non sei. Sei que fago teatro porque me gusta, porque o paso ben e porque quero aprender. E sei que teño que deixar de sentir cada clase como un constante proceso de selección. Seino. Polo demáis, estou contentísima.

Y Praga se vistió de naranja...

2005-11-06T17:11:00.000+01:00

En medio de una tropa de hinchas holandeses y... sudorosos

(Praga. Octubre 2005)

Más fotos del viaje aquí.